Chyu's Journal

Cruise the Cruze... ความประทับใจการทดลองขับ Chevrolet Cruze

2011-07-14T09:39:00.025+07:00

ถือว่าค่อนข้างจะโชคดีพอสมควรที่อยู่ๆ ก็ได้มีโอกาสมาทดลองขับรถที่กำลังเป็นที่ฮือฮาอย่าง Chevrolet Cruze เพราะก่อนหน้านี้ก็เห็นแต่โฆษณาแล้วก็ได้แต่รู้ว่ามีรถรุ่นใหม่ออก แต่ไม่ได้ใส่ใจอะไรเท่าไหร่ จนกระทั่งอยู่ๆ ก็มีแคมเปญให้ลงทะเบียนเพื่อทดลองขับได้ แน่นอนว่าจะพลาดได้ยังไง ได้ลองรถใหม่พร้อมน้ำมันฟรีๆ โอกาสนี้เลยลากเพื่อนๆ อีก 3 คนมาลอง พร้อมกับหาเรื่องขับรถไปกินกุ้งเผาที่อยุธยาซะเลย :D

หลังจากที่ลงทะเบียนไปแล้ว ทางทีมงานก็โทรมายืนยันว่าได้รับเลือก ให้เข้ามารับรถได้ ซึ่งผมก็ขอเลือกเป็นวันเสาร์ตอนบ่ายเพื่อที่จะได้มีเวลาขับได้นานหน่อย นี่คือบู๊ธที่มารับรถครับ

ตอนมาถึงมีรถจอดตัวอย่างจอดรออยู่ แต่คันที่จะได้เอาไปขับเล่นนั้นทางทีมงานกำลังเอาไปเติมน้ำมันให้ ผมเลยมีเวลาเดินดูคันที่จอดโชว์ซะหน่อย

จังหวะแรกที่เห็นระยะกระชั้นชิดต้องบอกว่าด้านหน้ามันดูทะมัดทะแมง ชวนให้คิดถึงหนังเรื่อง Transformers มาก ผมชอบที่มันดูแข็งแรงแต่ในขณะเดียวกันก็ดูหรู ไม่เหมือนรถรุ่นตลาดทั่วไป สีดำช่วยให้มันดูเท่ห์ แต่พอเปิดดูแคตาลอคที่ทีมงานแจก ถึงได้เห็นว่ามีสีอื่นอีก โดยส่วนตัวผมชอบสีออกโทนฟ้าอ่อนด้วย ไม่เลวทีเดียว

พอมาดูด้านหลัง ไฟท้ายใหญ่มาก อันนี้ผมเฉยๆ ผมว่าขึ้นอยู่กับความชอบครับ บางคนอาจจะชอบไฟแนวนี้แต่ผมเฉยๆ ไม่ได้ชอบมากแต่ก็ไม่ได้รู้สึกแย่ มันก็เข้ากับทรงของรถดีครับ

พอเปิดดูในตัวรถ โอ้ว มันดูสปอร์ตใช้ได้เลย

พอลองนั่งแล้วรู้สึกได้ว่าอาการอยากขับบนถนนจริงเพิ่มขึ้นเท่าตัว การออกแบบภายในกำลังพอดีๆ กับขนาดตัวผมซึ่งถือว่าค่อนข้างจะตัวโตพอสมควร

และแล้วคันที่ผมจะได้ขับเล่นก็มาถึงพอดี...

เริ่มจากการสตาร์ทรถเลย ตัวรถมาพร้อมกับระบบกุญแจอิเล็กทรอนิกส์ ซึ่งใครสะดวกจะเอากุญแจเสียบเพื่อสตาร์ทเครื่องก็ได้ หรือเพียงกดปุ่มสตาร์ทก็สะดวกดีเหมือนกัน ซึ่งส่วนตัวแล้วผมชอบการกดปุ่มมากกว่า มันดูไฮเทคดี ฮ่าๆ

หน้าจอสำหรับควบคุมเพลง วิทยุก็ขนาดใหญ่เห็นชัดเจน แต่ผมติดนิดหน่อยกับสีเขียวๆ มันดูคลาสสิคนะครับ แต่ผมเฉยๆ กับการออกแบบหน้าตาการแสดงผล มันเรียบไปหน่อย

ด้านข้างขวาคนขับมีปุ่มควบคุมไฟอยู่ ผมชอบการวางครับ สวยดี และหลังจากที่ปรับโน่นนี่จนเข้าที่แล้วก็ได้เวลาออกเดินทาง

หลังจากสตาร์ทแล้ว พอเริ่มออกตัวก็รู้สึกว่า เฮ้ย... รถนิ่งมาก ทั้งๆ ที่ทีมงานบอกให้รู้ตัวไว้ก่อนว่าเครื่องอาจจะมีเสียงระดับหนึ่งเพราะเป็นเครื่องดีเซล แต่ผมและเพื่อนๆ กลับพบว่ามันเงียบและขับได้นิ่งมากๆ จนระหว่างที่อยู่บนโทลเวย์ ผมเผลอเหยียบซะเร็วจนตกใจเมื่อตอนมาเหลือบดูเข็มบอกความเร็ว ซึ่งหน้าปัดของคนขับก็ดูสวยดีครับ ผมชอบแนวนี้ เท่ห์ๆ ใช้ได้เลย

กระจกข้างก็วางได้เห็นชัดเจน (ภาพนี้ถ่ายยากพอสมควร คงเข้าใจนะครับ ^^)

บนพวงมาลัยก็มีปุ่มบังคับความเร็วในโหมด auto cruise ด้วย ซึ่งจากที่ลองนี่ถือว่าสะดวกดีครับ สำหรับทางตรงที่รถไม่เยอะ ผมก็ได้ลองตั้งให้มันขับไปเรื่อยๆ เพื่อพักเท้าจากการเหยียบคันเร่ง แต่สุดท้ายแล้วผมก็ยังชอบการเหยียบด้วยตัวเองมากกว่า ได้อารมณ์ของการขับดีครับ และหลังจากขับไปได้แป๊บเดียวพวกเราก็มาโผล่ที่อยุธยาแล้ว เพลินจริงๆ ไม่รู้ตัวเลยว่าขับมาชั่วโมงกว่าละ

แล้วเราก็เริ่มมองหาร้านอาหารกัน แต่ด้วยการที่ทั้ง 4 คนไม่เคยมีใครมาร้านนี้เลย เลยต้องวนหากันนานพอสมควร แล้วก็มาเจอโจทย์ยาก นั่นก็คือทางขรุขระที่ทำให้หนักใจพอสมควรเพราะนี่มันไม่ใช่รถผม กลัวจะพารถมาพังเอากลางทาง

เรียกได้ว่าผ่านมาได้โดยไม่มีปัญหาอะไรเลยครับ แม้จะเจอหลุมเล็กใหญ่ คนนั่งก็ยังรู้สึกว่าสบายเมื่อเทียบกับสภาพถนนที่ทุลักทุเลขั้นเทพ และในที่สุดเราก็มาถึงร้านเป้าหมายครับ

กุ้งแสนอร่อยจริงๆ เขียนไปน้ำลายไหลไป อยากกลับไปกินอีก...

นี่คือโฉมหน้าของขบวนการผู้ร่วมทดสอบ Chevrolet Cruze และแน่นอนว่าการทดสอบของเราไม่เพียงดูที่การขับและนั่งเท่านั้น เราลองมากกว่านั้น นั่นก็คือหลังจากที่เราพบว่าส่วนเก็บของท้ายรถมันกว้างมาก นี่ครับ ดูให้เห็นกันชัดๆ เลยว่ามันกว้างแค่ไหน

มันกว้างจริงๆ และระหว่างทางกลับเราก็ไม่พลาดที่จะแวะซื้อโรตีสายไหมด้วย

ส่วนอันนี้เป็นที่นั่งด้านข้างคนขับ ผมชอบการออกแบบและโทนสีมากๆ อันนี้สำหรับบางคนอาจจะไม่ใช่ปัจจัยหลักแต่สำหรับผมนี่คือจุดหนึ่งที่ทำให้อยากเป็นเจ้าของ Cruze เลยทีเดียว มันโดน!

อันนี้ก็สะดวกดีครับ ที่เก็บแว่นตาหรือแว่นกันแดดของตำแหน่งคนขับ

อันนี้เป็นมุมมองจากฝั่งที่นั่งข้างคนขับ สังเกตว่าท่านั่งผมกำลังพอดีๆ เลยครับ

อันนี้มองจากที่นั่งด้านหลัง

อันนี้มองจากด้านหน้าไป จะเห็นว่ามันดูกว้างระดับหนึ่งเลยครับ

ประสบการณ์จากการทดลองขับ Chevrolet Cruze

ส่วนนี้ผมขอเล่าในฐานะคนขับรถธรรมดาๆ คนหนึ่ง ไม่พูดถึงเรื่องทางเทคนิคนะครับ ความรู้น้อยครับ...

จากที่ได้ขับ Cruze ประมาณ 4-5 ชั่วโมง บอกได้ว่าตัวรถทำให้ผมประทับใจมากทีเดียว ด้วยความนิ่งและเงียบ นอกจากนั้นการเร่งก็ถือว่าเร็วทีเดียว ไม่เห็นเหมือนกับที่ทีมงานบอกไว้ก่อนว่ามันอาจจะไม่ทันใจเท่าไหร่เพราะตอนลองนี่เรียกว่าเหยียบปุ๊บมันก็ขึ้นทันที จะแซงในจังหวะเร่งด่วนก็ได้ทันใจจริงๆ

พอมาดูเรื่องการใช้น้ำมัน ทั้งทริปไปกลับอยุธยารวมการวนหาร้านอาหารร่วมชั่วโมงก็ใช้น้ำมันไปทั้งหมดประมาณครึ่งถังครับ ก็ถือว่าไม่เลวเพราะมีช่วงที่ผมเหยียบเร็วมากๆ และช่วงเร่งเพื่อทดสอบการแซงอยู่หลายช่วงทีเดียว

ที่ผมว่าทำได้ดีอีกอย่างคือที่กระโปรงหลัง ด้านในจะมีที่ให้ดึงในกรณีที่รถมันล็อคตัวเองแล้วคนติดอยู่ข้างใน สามารถที่จะปีนมาที่กระโปรงหลังแล้วดึงปุ่มเพื่อเปิดจากภายในได้ อันนี้ถือว่ารอบคอบดีครับ ขอชื่นชมการออกแบบครับ

อันนี้คือที่ดึงจากด้านในบริเวณกระโปรงหลังเพื่อหนีออกจากรถในกรณีเกิดอุบัติเหตุแล้วไม่สามารถเปิดประตูแบบปกติได้

แต่ด้วยการที่ตัวรถค่อนข้างจะออกแนวสปอร์ตระดับหนึ่ง เบาะอาจจะไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อเน้นความสบายแบบหรูหรา หลายๆ คนอาจจะรู้สึกไม่คุ้นกับรูปแบบเบาะ นอกจากนั้นตำแหน่งคนขับ โดยเฉพาะคนขับที่ตัวโตอาจจะมีจังหวะที่เข่าไปโดนปุ่มบังคับความแรงของแอร์ได้ แต่ถ้าใช้เวลาสักพักก็น่าจะคุ้นเคยและไม่ไปโดนได้ครับ

โดยรวมแล้วถ้าเอาประสบการณ์การใช้งานของคนขับทั่วๆ ไปเทียบกับราคาแล้ว ผมขอให้คะแนน Cruze 85/100 คะแนนครับ ถือว่าเป็นรถที่น่าเป็นเจ้าของทั้งในแง่ของการใช้งานและการออกแบบรูปทรง เรียกว่าอยากขับไปอวดเพื่อนๆ ได้เลยครับ J

Sausage Mansion.. ซิทคอมฮาๆ จากไส้กรอกซีพี โดยผู้กำกับ"เนื้อคู่อยากรู้ว่าใคร"

2011-03-25T16:28:00.004+07:00

เมื่อโลกออนไลน์ได้รับความนิยมมากขึ้นเพราะพฤติกรรมผู้บริโภคที่เปลี่ยนไป การเข้าหาคนรุ่นใหม่ย่อมเลี่ยงช่องทางเหล่านี้ไม่ได้เลย และนั่นก็รวมไปถึงผลิตภัณฑ์และบริการแทบทุกรูปแบบ ไม่เว้นแม้กระทั่งไส้กรอก ซึ่งวันนี้บริษัทของไทยเราก็ได้สร้างปรากฏการณ์ใหม่ด้วยการสร้างซิทคอม (ซีรี่ย์ละครตลกเฮฮา) ให้กับไส้กรอกเพื่อผลักดันการสร้างแบรนด์และเพิ่มยอดขายแล้ว

ถือว่าเป็นข่าวการเปิดตัวที่ค่อนข้างจะแหวกแนวพอสมควรกับการลงทุนร่วม 8 หลักเพื่อสร้างและผลักดันซีรี่ย์สใหม่จากเครือ CPF ในนามของ Sausage Mansion ซึ่งเปิดตัวไปเมื่อกลางสัปดาห์ที่ผ่านมา (อ้างอิงจาก มติชน) ซึ่งผมก็ได้ข้อมูลเพิ่มเติมมาว่าซิทคอม Sausage Mansion นี้เป็นหนึ่งในการผลักดันการสร้างแบรนด์รูปแบบใหม่เพื่อให้เข้าถึงกลุ่มผู้บริโภคไส้กรอกซีพีที่เป็นคนรุ่นใหม่ที่บริโภคสื่อประเภทออนไลน์, ใช้งาน social network และใช้โทรศัพท์มือถือประเภทสมาร์ทโฟนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ดังนั้นทีมงานการตลาดจึงได้หันมาให้ความสำคัญกับช่องทางการประชาสัมพันธ์เหล่านี้มากขึ้น

ซิทคอม Sausage Mansion เป็นฝีมือการกำกับของคุณปิยะกานต์ บุตรประเสริฐ ผู้กำกับซีรี่ย์สที่ได้รับความนิยมอย่างมากอย่าง "เนื้อคู่อยากรู้ว่าใคร" ของค่าย GTH ที่เพิ่งจบไป ซึ่ง"เนื้อคู่ฯ"ได้สร้างความประทับใจให้กับแฟนๆ อย่างมาก ทั้งในเรื่องของความสนุก ความตลก และมุกที่ค่อนข้างสร้างสรรค์ตามสไตล์ของ GTH การใช้ประสบการณ์และความสำเร็จของ"เนื้อคู่ฯ"ในซิทคอมใหม่ Sausage Mansion นี้ ทางทีมงานจึงหวังจะให้เกิดความรู้สึกผูกพันที่ดีกับผลิตภัณฑ์และแบรนด์ของซีพีผ่านความสนุกของละคร

สิ่งที่น่าสนใจก็คือการเผยแพร่ซิทคอมนี้จะทำผ่านช่องทางออนไลน์เท่านั้น นั่นหมายถึงว่าผู้ชมจะต้องชมผ่านเว็บเป็นหลัก โดยไม่มีการฉายผ่านสถานีโทรทัศน์ที่เป็นที่นิยมทั่วไป โดย Sausage Mansion จะมีทั้งหมด 16 ตอนในซีซั่นแรกและหากได้รับความนิยมก็มีโอกาสที่จะมีซีซั่นต่อๆ ไป โดยจะเริ่มตอนแรกวันที่ 4 เมษายนนี้ สำหรับรายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับ Sausage Mansion สามารถดูได้ที่เว็บหลัก ที่นี่

การผลักดัน Sausage Mansion เป็นหนึ่งในรูปแบบการประชาสัมพันธ์สินค้าและแบรนด์ในรูปแบบใหม่ในยุคที่โลกออนไลน์มีบทบาทอย่างมากในชีวิตประจำวัน ซึ่งตัวซิทคอมเป็นเพียงหนึ่งในเครื่องมือทั้งหมดที่ CPF ได้วางแผนไว้ท่ามกลางงบการตลาดทั้งหมดกว่า 100 ล้านบาท ซึ่งจากที่ผมมีโอกาสได้ดูตอนแรกแล้วต้องบอกว่า"ฮาโคตร!!" และสำหรับใครที่คิดถึง"เนื้อคู่ฯ"ก็ไม่น่าจะผิดหวังกับซิทคอมนี้ครับ

HD7 สมาร์ทโฟนที่เกิดมาเป็นดาว

2011-01-31T09:08:00.006+07:00

ผมเองเคยได้เล่นโทรศัพท์ที่ใช้ระบบปฏิบัติการ Windows Mobile มาก็หลายเครื่องพอสมควร แต่ไม่ได้ถูกใจนักเพราะความช้า และแฮงค์บ่อย ทำให้ที่ผ่านมาผมถึงอยู่กับระบบปฏิบัติการอื่นและไม่ได้คิดว่าจะเป็นเปลี่ยนใจเลย

จนกระทั่งวันหนึ่งมีข่าวว่า Microsoft จะรื้อ Windows Mobile ใหม่หมด และทำให้มันเป็นระบบปฏิบัติการชั้นนำ ผมก็เริ่มหันมาฟังบ้างและจนกระทั่งวันที่ได้เห็นหน้าตาตัวอย่าง ผมก็รู้สึกว่ามันเปลี่ยนไปจริงๆ แต่ก็ยังไม่ได้ใส่ใจมากนัก

แต่แล้ววันที่ได้สัมผัสตัวเป็นๆก็มาถึง ช่วงก่อนปีใหม่ที่ผ่านมาได้มีโอกาสลองเล่น HTC HD7 และก็ตะลึงไปจริงๆ (คนที่อยู่ในเหตุการณ์จำได้แน่นอนว่าผมตื่นเต้นมาก) ความลื่นของตัวเครื่อง, หน้าตาที่ดูเท่ห์และมีสไตล์ทำให้ภาพของ Windows Mobile เดิมหายวับไปทันที แล้ววันนี้ผมก็มีโอกาสได้เล่นมันอย่างเต็มๆซะที มาดูไปพร้อมๆกันครับว่ามันเยี่ยมยังไง...

เริ่มจากตัวเครื่องของ HD7 ที่มีหน้าจอ 4.3” ทำให้การแสดงผลเห็นได้ชัดเจนกว่าสมาร์ทโฟนส่วนใหญ่ในตลาด นอกจากนั้นปุ่มหลักๆก็กลายเป็นปุ่มสัมผัสทำให้ตัวเครื่องดูโฉบเฉี่ยว

พอพลิกมาดูด้านหลังจะเห็นโลโก้ของ HTC และ Windows Phone ชัดเจน แต่ส่วนที่โดดเด่นคงจะเป็นส่วนของกรอบกล้องถ่ายรูปที่สามารถดึงออกมาเป็นขาตั้งได้

พอเริ่มเปิดเครื่อง สิ่งแรกที่สะดุดก็คือสีสันของ user interface ที่ไม่มีอะไรคล้ายกับ Windows Mobile 6.5 เลย ทั้งการออกแบบหน้าตาที่ดูใหม่ ทันสมัย และความลื่น! ขอย้ำว่าความลื่นของ HD 7 โดดเด่นมากๆครับ

หน้า standby ของ HD7 มีตัวหนังสือแสดงเวลา วันที่ และสถานะหลักๆอยู่ด้านล่างชัดเจน ทั้งสายที่ไม่ได้รับ เมลใหม่ และ SMS ส่วนแถบด้านบนก็บอกสถานะของแบตเตอรี่และการเชื่อมต่อกับเครือข่าย ซึ่งเราสามารถเข้าสู่หน้าหลักได้ง่ายๆโดยการสัมผัสและเลื่อนหน้าจอขึ้นด้านบน

หน้าหลักจะประกอบไปด้วยหน้าต่างเล็กๆ แบ่งเป็นส่วนการโทร, ส่วนของ People ที่เชื่อมทั้งหมายเลขโทรศัพท์และ social network เข้าด้วยกัน, ส่วนของ SMS, HTC Hub ที่สามารถเข้าไปโหลดแอพพลิเคชั่นได้, ส่วนของหุ้น, ส่วนของภาพ และอื่นๆ ซึ่งการจัดวางถือว่าแตกต่างจากการแสดงผลของสมาร์ทโฟนอื่นๆที่เน้นการวางไอคอนเป็นหลัก

จากหน้าจอหลัก หากเลื่อนไปทางด้านขวาก็จะพบส่วนของเมนูย่อยที่จะแสดงแอพพลิเคชั่นต่างๆที่ติดตั้งไว้

ถ้าเริ่มจากส่วนแรก ส่วนของ People จะมีแสดง What’s new ซึ่งเป็นสถานะบน Facebook ที่ผมได้ตั้งค่าไว้ก่อนหน้านี้แล้ว ซึ่งหน้าตาจะไม่เหมือนการแสดงผลบน Facebook หลัก แต่จะคล้ายการแสดงผลบน Windows Live Messenger ซึ่งส่วนตัวแล้วผมชอบการแสดงผลรูปแบบนี้ ทั้งโทนสี ตัวหนังสือ และรูปแบบการวางที่ดูเรียบง่ายแต่มีสไตล์

พอแตะไปที่รูป ก็จะเข้ามาอ่านและเขียนคอมเมนต์ได้ทันที

ถ้าเลื่อนหน้าจอไปด้านขวาก็จะเป็นรายชื่อและหมายเลขโทรศัพท์ทั้งหมด ที่สามารถเชื่อมต่อกับฐานข้อมูลบน Windows Live และบน Gmail ได้ จากนั้นผมก็ลองมาดูส่วนที่พื้นฐานที่สุดของโทรศัพท์ นั่นก็คือ ส่วนของการโทรครับ อย่างที่เห็นในรูปครับ ปุ่มใหญ่มาก! กินพื้นที่ไปเกินครึ่งจอ ใครบ่นว่ากดเบอร์โทรยากนี่ต้องขอบอกว่าไม่ใช่ปัญหาของโทรศัพท์แน่นอนครับ จากการทดลองโทรแล้วเอาโทรศัพท์แนบหน้าก็พบว่าไม่มีปัญหาเรื่องแก้มแตะปุ่มแล้ววางสายเหมือนที่บางรุ่นเป็นครับ โทรได้ปกติดี

ส่วนต่อมาที่ผมใช้บ่อยก็คือปฏิทิน ถือว่าจัดหน้าได้ดูเรียบง่ายดีครับ โดยสลับได้ระหว่างโหมดการแสดงผล Agenda หรือกำหนดการณ์ต่างๆ และโหมดของปฏิทิน ซึ่งการจะเพิ่มนัดหมายต่างๆก็ทำได้สะดวกดีครับ เพราะมีปุ่มอยู่ด้านล่างให้กดได้ง่ายๆ

นอกจากนั้น HD7 ยังเปลี่ยนวิธีการเข้าถึง Settings หรือการตั้งค่า โดยย้ายมาเป็นลักษณะของจุดสามจุดอยู่ด้านขวาล่างครับ

ส่วนต่อมาที่สำคัญสำหรับผมก็คือเรื่องแอพพลิเคชั่น ในส่วนนี้ผมถือว่า HD7 ดึงดูดความสนใจได้ไม่น้อย เพราะเพิ่งเปิดตัวไม่นานแต่มีแอพพลิเคชั่นที่รองรับความต้องการได้ค่อนข้างครบถ้วนทีเดียว โดยเฉพาะเกมที่น่าตื่นตาตื่นใจมาก

ซึ่งจุดที่พิเศษของ HD7 ก็คือการที่ผู้ผลิตอย่าง HTC ได้เพิ่ม HTC Hub เข้ามาด้วย โดยใน HTC Hub นี้มีแอพพลิเคชั่นอื่นๆนอกเหนือจากของ Windows Phone 7 เองด้วย ซึ่งในส่วนของแอพพลิเคชั่นผมมองว่า Microsoft มีความได้เปรียบคู่แข่งในหลายด้าน ทั้งประสบการณ์, กลุ่มของนักพัฒนา รวมถึงการที่ Microsoft มี XBOX และ Zune ทำให้มีคอนเทนต์ที่สามารถเอามาลงใน Windows Phone ได้

เมื่อผมทดลองโหลดแอพพลิเคชั่นก็พบว่ามีตัวหลักๆที่ผมต้องการอยู่แล้ว เช่น Seesmic สำหรับเล่น Twitter (ที่ผมขาดไม่ได้เลย) และอีกเช่นกันครับ Seesmic ในเวอร์ชั่นของ Windows Phone 7 มีหน้าตาที่แตกต่างจากบนระบบอื่นๆเพราะโทนสี การออกแบบเป็น Windows Phone 7 ไปเรียบร้อย และแน่นอนว่าการแสดงผลภาษาไทยก็ทำได้อย่างดี

พอจะโพสต์ ก็จะมีคีย์บอร์ดโผล่ขึ้นมา ซึ่งขนาดใหญ่ทีเดียว พอบวกกับขนาดจอที่ใหญ่เลยทำให้พื้นที่ของแต่ละปุ่มเยอะเพียงพอที่จะไม่กดพลาดไปโดนปุ่มข้างๆ

พอมาถึงเรื่องพิมพ์ ผมเลยลองดูส่วนอื่นๆที่เกี่ยวข้องกับการพิมพ์บ้าง เลยเริ่มจาก SMS ก่อน ซึ่งตัวหนังสืออ่านได้ชัดเจนดี

แต่ความเท่ห์คือเมื่อหันเครื่องเป็นแนวนอนดูและตั้งด้วยขาตั้ง HD7 มีระดับความเทห์เพิ่มขึ้น 30% ทันที

แต่พอนึกได้ว่าขาตั้งมันน่าจะเหมาะกับการดูวิดีโอมากกว่า ผมก็เลยเข้าไปที่ Youtube แล้วลองเล่นวิดีโอดูจริงๆ

มันดูเพลินดีแฮะ นั่งดูโดยไม่ต้องถือในมือ สะดวกกว่าที่คิดทีเดียว เสียงดังชัดเจนดีด้วย จากนั้นผมก็ลองมาทดสอบในส่วนของรูปภาพบ้าง โดยเริ่มจากการถ่ายรูป ซึ่งความเร็วของชัตเตอร์ทำได้ดีเลยครับ ไม่ต้องรอนาน แถมการโฟกัสก็ทำได้ดี เท่าที่ลองไม่มีอาการหลุดไปจับตำแหน่งที่ไม่ต้องการให้เห็น

ทีนี้พอถ่ายรูปเสร็จ HD7 ก็มีแอพพลิเคชั่นสำหรับปรับแต่งรูปมารองรับเลยทันทีด้วยโดยใช้ชื่อว่า Photo Enhancer ซึ่งตัวแอพพลิเคชั่นนี้ก็มีเอฟเฟคต์ให้เล่นไม่น้อยทีเดียว นอกจากนั้นพอปรับแต่งเสร็จแล้วก็สามารถ Share ไปยัง social network หรือส่งผ่านอีเมลได้ด้วย

พอพูดถึงการถ่ายรูปแล้ว ก็ต้องงมาดูส่วนของการดูรูปต่อ นั่นก็คือส่วนของ Pictures ซึ่งจุดเด่นของ Pictures ก็คือไม่เพียงแค่แสดงอัลบั้มที่ถ่ายด้วย HD7 เท่านั้น แต่ยังไปดึงอัลบั้มบน Facebook ของเรามารวมไว้ด้วย และไม่ใช่แค่ของเราเท่านั้น แต่รวมไปถึงรูปของเพื่อนๆเราบน Facebook ด้วย เรียกว่าทุกอย่างถูก integrate เข้าด้วยกันอย่างครบถ้วนจริงๆ

ดูรูปเสร็จแล้วก็ต้องลองเรื่องของดนตรีบ้าง ส่วนของดนตรีหรือการฟังเพลงทำงานได้ราบรื่นดีครับ มีชื่อของ Zune การันตี จัดการได้ทั้งการฟังเพลง การดูคลิป การดูพอดคาสต์ หรือแม้แต่การเข้าไปใน Marketplace

แต่โดยปกติแล้วผมเองมักจะดูคลิปผ่านทาง Youtube มากกว่า ดังนั้นผมเลยกระโดดข้ามมาที่แอพพลิเคชั่น Youtube ซึ่งอันนื้ถือว่าผิดคาดเล็กน้อย เพราะหน้าตาแอพพลิเคชั่นของ Youtube ดูจืดกว่าแอพพลิเคชั่นอื่นๆ แต่การใช้งานก็เล่นได้ปกติดี ไม่มีปัญหาใดๆ คาดว่าคงจะมีการปรับเปลี่ยนหน้าตาให้ดูดีขึ้นในการอัพเดทครั้งต่อไปครับ

ทีนี้ก็มาถึงเรื่องของเอกสารที่เรียกได้ว่าเป็นอีกหนึ่งจุดแข็งสำคัญของ HD7 เพราะมียักษ์ใหญ่อย่าง Microsoft อยู่เบื้องหลัง ดังนั้นเอกสารก็ต้องรองรับด้วย Microsoft Office เป็นอย่างดี แค่เปิดแอพพลิเคชั่นมาเจอคำว่า Microsoft Office และหน้าตาละม้าย Office 2010 ที่ผมใช้อยู่ ผมก็ดีใจละครับ ผมเลยทดลองกับการเปิดไฟล์ .docx ซึ่งไม่มีปัญหาในการแสดงผลใดๆ แต่พอมาเปิดไฟล์ .pptx ที่มีภาษาไทย อันนี้เจอการแสดงตัวหนังสือเพี้ยนแฮะ ผมเลยสอบถามกูรูบางท่านและได้คำตอบว่าภาษาไทยยังมีบั๊กเล็กน้อย แต่น่าจะปรับแก้ได้เร็วๆนี้ ซึ่งส่วนตัวผมเองไม่กังวลนักเพราะ Microsoft คุ้นเคยกับภาษาไทยมานาน การแก้ปัญหาภาษาไทยจึงไม่ใช่เรื่องใหม่ครับ

ส่วนที่น่าสนใจคือ Microsoft Office บน HD7 รองรับการแชร์ไฟล์เอกสาร Microsoft SharePoint Server ด้วย ทำให้การจัดการกับเอกสารสะดวกขึ้นอีกเป็นกอง

พอเปิดเอกสารได้แล้ว ก็อยากลองเปิดไฟล์ PDF บ้าง ผมเลยไปโหลด Adobe Reader มาติดตั้ง และก็เปิดไฟล์ได้อย่างสมบูรณ์ครับ ทั้งตัวหนังสือ ทั้งสี การจัดวาง ไม่มีปัญหาใดๆ

คราวนี้ต้องมาลองอีกการใช้งานที่เราใช้กันประจำ ก็คือการเล่นเว็บผ่านเบราเซอร์ ซึ่งแน่นอนว่าเป็น Windows Phone 7 คงจะเป็นเบราเซอร์อื่นใดไปไม่ได้ นอกจาก Internet Explorer นั่นเอง พบว่าโดยส่วนใหญ่แสดงผลได้ปกติดีครับ ยกเว้นภาษาไทย ที่มีการตัดคำหรือตัดประโยคหลุดมาบ้าง อย่างที่เห็นครับ ซึ่งจากรูปด้านล่างจะเห็นว่าข่าวบนตัดคำได้ไม่มีปัญหา แต่ข่าวล่างมันไม่ตัดภาษาไทย แต่ก็อีกน่ะแหละครับ อันนี้ผมเชื่อว่าเป็นปัญหาที่แก้ได้ไม่ยาก เพราะอย่างน้อยๆจากที่ใช้เบราเซอร์มาหลายตัว ผมก็ยังยกให้ Internet Explorer เป็นรายที่จัดการการแสดงผลภาษาไทยได้ดีที่สุด ดังนั้นเราน่าจะได้เห็นการปรับแก้เร็วๆนี้ครับ

มาลองดูเรื่องเมลกันบ้าง ผมผูกบัญชีของ gmail และ Windows Live ไว้ ซึ่งทำงานได้ปกติดีทั้ง 2 บัญชีครับ แต่จากการสังเกตผมพบว่า gmail แม้จะมีการ sync แต่ไม่ใช่แบบ real time อย่างสมบูรณ์แบบ โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับ Windows Live นั่นคือจะพบการแสดงผลข้ากว่าผ่านเว็บหรือผ่านมือถือระบบปฏิบัติการอื่นเล็กน้อยในส่วนของ gmail แต่สำหรับเมลของ Windlows Live ปกติดีครับ และแน่นอนว่าตัวหนังสือการแสดงผลเมลดูสวยงามดี โดยเฉพาะชื่อผู้ส่งและหัวข้อเมล อ่านได้ง่าย ชัดเจนมาก

ข้ามมาดูส่วนการใช้งานแผนที่บ้าง จากที่ผมเป็นแฟนพันธุ์แท้ของ Google Maps ผมพบว่าแผนที่บน HD7 ทำงานได้ไม่เลว มีทั้งโหมดการแสดงผลแบบแผนที่ธรรมดา และแผนที่จากดาวเทียม แม้จะรู้สึกว่าโหลดช้าในบางจังหวะแต่โดยรวมข้อมูลก็ครบถ้วนและใช้งานได้สะดวกดี

การใช้งานส่วนสุดท้ายที่ติดมากับเครื่องตั้งแต่ต้นก็คือการดูหุ้น ที่ผมว่า HD7 ดูเหมือนจะให้ความสำคัญพอสมควรเพราะให้วางอยู่หน้าแรกเลย ผมว่าการแสดงผลดูสวยดี ลองมาดูกันครับ

ก่อนจบ ผมเอาภาพข้อมูลระบบเครื่องมาให้ดูครับ

บทสรุป: จากการที่ได้ลองเล่นช่วงเวลาสั้นๆ ผมพบว่าตัวเครื่องทำงานได้ลื่นมาก โดยเฉพาะถ้าเอาภาพเดิมๆของ Windows Mobile มาเปรียบเทียบนี่เรียกได้ว่าเหมือนเป็นคนละตระกูลกันเลย ไม่มีอะไรที่เกี่ยวข้องกันแม้แต่น้อย หน้าตาสวยงามขึ้นมาก ลื่นขึ้นมากๆ และสามารถใช้งานได้ครบทุกความต้องการทั้งเรื่องเมล, การโทร, social network, การเล่นเน็ต, การดูหนังฟังเพลง, การถ่ายรูป และที่สำคัญคือเกม ที่เรียกว่ามีเกมระดับชั้นนำตบเท้าเข้ามาอยู่ใน HD7 อย่างคับคั่ง ผมว่า HD7 เป็นสมาร์ทโฟนที่จะมาทำให้หลายๆคนต้องพิจารณาหากจะซื้อโทรศัพท์ใหม่ นอกเหนือจากรุ่นดังๆรุ่นอื่นๆที่มีอยู่ในตลาด จุดเด่นอย่างเรื่องของ Windows Live, Microsoft Office, XBOX, Zune ถือเป็นอาวุธที่ทำให้ HD7 แข็งแกร่งมาก ส่วนจุดด้อยคงเป็นขนาดของแบตเตอรี่ที่ดูจะน้อยไปสักหน่อย รวมถึงภาษาไทยที่ยังไม่สมบูรณ์นัก แต่ถ้าคุณผู้อ่านไม่ถือสาเรื่องการชาร์จแบตเป็นระยะๆ และรอสักนิดให้ทาง Microsoft ปรับแก้เรื่องภาษาไทย ผมว่า HD7 เป็นตัวเลือกที่น่าสนใจมากครับ

2553... ว่าที่อดีตก่อนถึงปัจจุบันอันใหม่ในอนาคตอันใกล้

2010-12-31T00:58:00.002+07:00

ปี 2553 เป็นอีกปีที่สามารถใช้คำว่าใช้ชีวิตอยู่บน fast lane ได้อย่างเต็มปาก มองย้อนกลับไปมีอะไรเกิดขึ้นเยอะมาก อย่าว่าแต่คนอื่นสงสัยว่าผมทำอะไรบ้างในแต่ละวัน ผมเองยังสงสัยว่ามันอัดเข้าไปได้ยังไงเยอะแยะ

ปีที่ผ่านมาได้เขียนบทความลงหนังสือ, ได้เขียนข่าวลงเว็บ, ได้ออกทีวี, ได้ออกวิทยุ, ได้ขึ้นพูดบนเวที, ได้เป็นวิทยากร, ได้คลุกคลีกับสังคมออนไลน์และสังคมไอที, ได้เจอน้องๆรุ่นใหม่เกือบๆร้อยคน, ได้เปลี่ยนงาน 2 ครั้ง, ได้บินไปเที่ยวต่างประเทศ, ได้พบกลุ่มเพื่อนที่ ณ วันนี้เรียกได้ว่าเคมีลงตัวที่สุด, เปลี่ยนโทรศัพท์ไป 3-4 เครื่อง, มีเรื่องไม่พึงประสงค์กับหนังสือที่เขียน, (เหมือนจะ)มีคนเข้ามาในชีวิตแล้วก็ผ่านไป, เกือบจะได้ทำรายการทีวีแล้วก็ผ่านไป, ได้ทำงานกับบริษัทที่มั่นคงและบริษัทเล็กๆที่เป็นประสบการณ์ที่แสนดี, ได้เจอคนที่โคตรจะเก่งและคนที่แม่งกลับดาวอังคารไปดีกว่ามั้ง, ได้บริโภคสิ่งที่เป็นประโยชน์และสิ่งที่รู้ทั้งรู้ว่าไม่ดีต่อสุขภาพแต่ก็ยังไม่หยุด, ได้ร้องคาราโอเกะจนนับชั่วโมงไม่ได้, ได้กลับมาลอยกระทงอีกครั้ง, ได้ทำค่ายที่ประทับใจที่สุดครั้งหนึ่งในชีวิต, ได้นามบัตรชาวบ้านไม่รู้กี่ร้อยใบ, มีเรื่องให้ปวดสมอง, มีเรื่องให้หัวใจพองโต, มีเรื่องให้งงว่าทำไมมันไม่จบไม่สิ้น, มีเรื่องให้คิดว่าจนถึงวันนี้... ชีวิตเราใช้มันคุ้มแล้วหรือยัง และนี่ก็เป็นคำถามที่ทำให้กลับมานั่งย้อนดูปีที่ผ่านมาและเป็นจุดเริ่มต้นให้คิดอย่างพิถีพิถันว่าปีหน้าจะทำอะไรบ้าง...

อย่างที่เขียนตอนต้นว่าปีที่ผ่านมาใช้ชีวิตอยู่บน fast lane อันนี้เป็นเรื่องจริงครับ ทุกอย่างวิ่งเร็วมาก แต่ละวันแค่ทำให้ทันกับที่สมอง,หัวใจและหน้าที่บอกให้ทำก็ทำไม่ทันแล้ว ทำ ทำ ทำแบบไม่ลืมหูลืมตา ไม่ได้มีเวลากลับมานั่งนิ่งๆ ทำหัวกลวงๆคิดเลยว่าที่ทำมันตอบโจทย์ชีวิตหรือไม่และแค่ไหนบ้าง รู้แค่ว่าสนุก รู้แค่ว่าท้าทาย รู้แค่ว่าต้องทำแล้วก็ทำไปเลย หลายๆครั้งพอมานั่งดูแล้วก็ถึงได้คิดได้ว่าไม่น่าเสียเวลาทำเลย แต่หลายๆครั้งก็รู้สึกว่า โชคดีจริงๆที่ได้ทำ ซึ่งพอเฉลี่ยๆออกมาแล้วมันก็น่าพอใจมากๆ และปี 2553 ก็กลายเป็นอีกปีที่ผมชอบมากและพบว่ามีสิ่งดีๆเกิดขึ้นมากมาย ใช่ครับ มากมายจริงๆ

ปี 2554 กำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่ชั่วโมงนี้แล้ว ตอนนี้มีเป้าหมายใหญ่ๆอยู่ 2-3 อย่าง บางอย่างควรทำ บางอย่างอยากทำ และบางอย่างต้องทำ มันคงเลี่ยงไม่ได้ที่เราทุกคนต้องเจอ 3 อย่างนี้ แต่สิ่งที่สำคัญก็คือเราจะควบคุมตัวเราเองยังไงให้มีสติและทำไอ้ 3 อย่างนี้ให้ออกมาให้ดีแล้วทำให้ปี 2554 กลายเป็นอีกปีที่น่าจดจำและทำให้ตัวเราเองเติบโตอย่างแข็งแรงให้ได้

คำตอบมีอยู่ในหัวแล้ว เป้าหมายค่อนข้างชัดเจน สติค่อนข้างนิ่ง ณ เวลานี้ มีเพื่อน มีเพื่อนร่วมงาน มีครอบครัว มีอะไรหลายๆอย่างอยู่ในระดับที่พอเพียงแล้ว สิ่งที่จะเกิดในปี 2554 ผมคงบอกไม่ได้ว่ามันจะมีอะไรบ้างเพราะผมไม่ใช่พวกหมอฟันธง หมอคอนเฟิร์มอะไรพวกนั้น แต่ที่รู้คือผมจะยังไม่หยุดเดิน จะยังไม่ผ่อนแรง จะยังไม่ถอยไปซะก่อน และจะไม่เอาอะไรหนักๆมาวางบนไหล่แล้วแบกมันไปให้เสียเวลา ผมจะทำตัวเบาๆแต่เดินอย่างหนักแน่น ผมจะทำหัวว่างๆเปิดรับสิ่งใหม่ จะทำใจให้บวกเท่าที่จะทำได้เพราะนั่นเป็นพลังเหนือธรรมชาติอันเดียวที่ผมครอบครองได้ หลังจากนั้น... อะไรจะเกิดก็ต้องรับมือกับมันและเปลี่ยนให้มันเป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุดให้ได้

2554 จะต้องเป็นอีกปีที่ดี สนุก ตื่นเต้น เติบโต อิ่มเอม และมีคุณค่า นี่คือที่ผมรู้และตั้งใจให้มันเกิด ผมควบคุมเหตุการณ์ทั้งหมดไม่ได้แต่ผมควบคุมสมองและร่างกายของผมได้ ... นั่นก็เพียงพอมากๆแล้ว

ขอบคุณปี 2553 ที่เอาอะไรมาให้ผมเยอะแยะเต็มไปหมด ขอบคุณทุกคนที่อยู่รอบตัวทั้งคนที่มาแล้วจากไป และคนที่ยังอยู่ด้วยกันมาอย่างเหนียวแน่น ผมขอขอบคุณคนกลุ่มหลังนี้มากๆเพราะผมคงทำอะไรหลายๆอย่างไม่ได้ถ้าไม่มีคนกลุ่มนี้ ผมมั่นใจว่ากลุ่มหลังนี้ก็จะยังอยู่ด้วยกันต่อไปในปี 2554 ที่จะถึงนี้และอยากจะบอกว่าผมก็จะอยู่แถวๆนี้ในเวลาที่คุณต้องการเหมือนกัน อยากขอบคุณโอกาสที่หลายๆคนมอบให้ ผมรับรู้และขอบคุณทุกๆคนตลอดเวลาแม้หลายๆครั้งจะเป็นการขอบคุณเงียบๆอยู่ในหัวผมเองก็ตาม ผมขอบคุณทุกความล้มเหลวและความบัดซบในชีวิตด้วยเช่นกัน ไม่มีสิ่งเหล่านี้ชีวิตคงน่าเบื่อและไม่ทำให้ผมเติบโตขึ้นได้ ขอบคุณครอบครัว เพื่อน อาจารย์ เพื่อนร่วมงาน คนรู้จัก คนเคยรู้จัก และคนที่ไม่รู้จักที่แม้จะไม่เกี่ยวข้องอะไรกัน แต่ในบางเวลา บางสถานการณ์คุณอาจจะทำอะไรสักอย่างแล้วมันมาถึงผมได้โดยที่เราต่างคนต่างไม่รู้ตัว อาจฟังดูเวอร์แต่ผมเชื่อเรื่องนี้จริงๆ มันมีบางอย่างที่มองไม่เห็นอยู่ข้างนอกนั่นจริงๆ และสุดท้ายผมคงไม่ลืมที่จะขอบคุณตัวผมเองที่ยังไม่หยุดเดิน ไม่ล้มแล้วล้มเลย ไม่หมดหวัง ไม่ยอมให้อะไรมาทำให้ผมท้อเกินกว่าจะเดินต่อไปได้

ปีนี้จะจบลงแล้ว ปีหน้ากำลังจะมา ผมว่าผมพร้อมแล้ว งั้นก็ปล่อยให้ปี 2554 เริ่มได้เลยละกัน ... :)

บันทึกส่งท้าย...แด่อ่างขางที่รัก

2010-11-16T08:19:00.002+07:00

ปีที่ 5 แล้วที่กลับไปอ่างขาง แม้จะจำความรู้สึกปีแรกๆเป๊ะๆไม่ได้ แต่ก็รู้ว่าการตั้งตารอไปแต่ละครั้งเหมือนกับไม่เคยไปมาก่อน และการกลับมาจากอ่างขางก็จะมีความรู้สึกเหมือนกันทุกครั้งคือ อิ่มเอม, ศรัทธา, ตื้นตัน และเริ่มนับถอยหลังถึงวันที่จะได้ไปอีกครั้ง

จริงๆแล้วจะว่าไปสภาพแวดล้อมของอ่างขางแม้จะมีส่วนแต่ก็ไม่ได้เป็นปัจจัยหลักสักเท่าไหร่ อากาศเย็นๆ ป่าที่อุดมสมบูรณ์มันเป็นแค่ตัวประกอบฉากที่ทำให้เนื้อเรื่องหลักมีพลังและมีเสน่ห์มากขึ้นเท่านั้นเอง ส่วนหัวใจจริงๆของความประทับใจกลับเป็นเรื่องราว เป็นตำนาน เป็นจารึกที่มีไม่กี่คนที่รู้ น้อยคนที่ได้สัมผัส แต่กลับมีผลกับคนมากมายมหาศาล เป็นการให้ที่หาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว การให้ที่ไม่ใช่เงินทองมากมาย ไม่ใช่การอวดอ้างเพื่อสร้างภาพ แต่เป็นการให้ที่หวังเพียงว่าคนรับจะอยู่ได้อย่างมีความสุขในทุกๆลมหายใจที่เหลือ การให้อย่างที่"พ่อ"คนหนึ่งจะสามารถให้"ลูก"ได้ ต่างกันแค่เพียงเรื่องราวนี้มีพ่อเพียงหนึ่งคน แต่มีลูกจำนวนนับร้อยพันที่ต่างทั้งที่มา ฐานันดร และไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆกันเลยทางสายเลือด ... เพราะอะไร"พ่อ"ที่ไม่ได้เป็นผู้ให้กำเนิดถึงให้"ลูก"ได้มากมายขนาดนี้

ในขณะที่ลงเขา ผมก็ได้แต่นึกทบทวนถึงสิ่งที่เกิดขึ้น สิ่งที่ได้ยิน และสิ่งที่ได้เห็น ... ตัวผมจากมาแล้วแต่บางอย่างของผมยังอยู่ที่นั่น ... เปล่า ผมไม่ได้ลืมอะไรไว้ แต่ผมตั้งใจที่จะฝากความศรัทธา ความตื้นตัน และความอิ่มเอมไว้ที่อ่างขาง... ผมจะกลับมาอีก ผมจะมาขอบคุณทุกๆคนที่นั่นอีกครั้งที่ทำให้เมืองไทยยังโคตรจะน่าอยู่ ขอบคุณจริงๆครับ

ผมรักในหลวงและจะขอเกิดมาเป็นเศษธุลีบนแผ่นดินของพระองค์ทุกๆชาติไป

เปรียบเทียบ Tablet 6 รุ่นเด่น

2010-11-09T13:22:00.010+07:00

จากวันที่ค่ายยักษ์ใหญ่ออกแท็บเล็ตเขย่าโลกอย่าง iPad เมื่อต้นปีที่ผ่านมา เรียกได้ว่าสะเทือนไปหลายๆวงการทั้งวงการ E-Books วงการมัลติมีเดีย อุปกรณ์พกพา หลายๆค่ายก็เริ่มออกตัวกับระบบปฏิบัติการอื่นๆอย่าง Android, BlackBerry ในวันนี้เราคงได้ยินชื่อ tablet จากคนไอทีรอบข้างบ่อยขึ้นจนติดหู ตอนนี้ tablet ถือว่าเป็นอุปกรณ์ไอทีที่กำลังได้รับความนิยม และที่พูดถึงและถูกจับตาเป็นอย่างมาก เป็นกระแสใหม่ที่ผู้ผลิตหลายๆเจ้ากำลังหันมาให้ความสนใจ และด้วยราคาที่ถูกลงอย่างมากเมื่อเทียบกับยุคแรกๆทำให้ tablet กำลังจะกลายมาเป็นของเล่นที่ใครหลายๆคนอยากเป็นเจ้าของ .... แต่ตัวไหนดีล่ะ?

วันนี้ลองมาดูกันครับว่า tablet ที่อยู่ในตลาดมันมีตัวไหนบ้างและท้ายที่สุดแล้วตัวไหนน่าจะเหมาะกับคุณ ซึ่งแท็บเล็ตที่ผมจะพูดถึงในบทความนี้คงหนีพี่ใหญ่ที่ออกมาเขย่าวงการไปไม่พ้น นั่นก็คือ iPad จาก Apple ที่ปลุกตลาด tablet ให้ตื่นอย่างเต็มตัว และแน่นอนว่าเมื่อพูดถึง Apple แล้วก็ต้องพูดถึงคู่แข่งอย่าง Android ที่มีหลากหลายผู้ผลิตกำลังเข็น Android tablet ออกมาแข่ง ไม่ว่าจะเป็น Galaxy Tab ที่ Samsung ส่งมาท้าชนกับ iPad หรือจะเป็น Wellcom A800 ที่แจ้งเกิดในบ้านเราอย่างสวยงาม รวมไปถึง Dell Streak น้องใหม่ที่กำลังจะวางขายในบ้านเราเร็วๆนี้ แต่นั่นก็ยังไม่พอ เมื่อฝั่งของ Microsoft ก็จับมือกับพันธมิตรอีกหลากหลายรายเตรียมดัน Windows 7 tablet ออกมาแย่งส่วนแบ่งบ้าง จนทำให้ BlackBerry ก็นิ่งนอนใจไม่ได้ ต้องออกมาประกาศว่าบริษัทจะส่ง Playbook ออกมาสู้ในตลาดนี้บ้าง สงคราม tablet ที่กำลังระอุนี้จะเป็นอย่างไร เราลองมาดูกันเลยดีกว่าครับ

คลิกเพื่อดูภาพเต็ม

iPad

เริ่มจาก iPad ที่ทั้งโลกให้ความสนใจและแย่งกันซื้อจนทำให้ยอดขายพุ่งไปอยู่ที่ 4.5 ล้านเครื่องต่อไตรมาสแล้ว iPad ถือเป็น Tablet ที่ต่อยอดความสำเร็จมาจาก iPhone ได้อย่างลงตัว โดยดึงจุดแข็งต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นการใช้งานที่ง่าย, หน้าตาที่ดูสวยงาม, การใช้ฐานของแอพพลิเคชั่นที่แข็งแรง ฯลฯ ทำให้ iPad สามารถแจ้งเกิดได้โดยไม่ต้องใช้ความพยายามมากนักเมื่อเทียบกับคู่แข่งหลายๆราย

สำหรับการใช้งาน iPad ถือได้ว่ารักษามาตรฐานของสินค้า Apple ได้เป็นอย่างดี การตอบสนองต่อการสัมผัสหน้าจอและความลื่นยังเป็นจุดเด่นแรกๆที่ทำให้ประทับใจได้ทันทีก่อนที่จะเริ่มใช้งานแอพพลิเคชั่นใดๆด้วยซ้ำไป ตัวเครื่องที่ขนาดหน้าจอค่อนข้างใหญ่ทำให้การอ่านเอกสาร, หนังสือ e-book, การจัดการกับอีเมลล์ หรือแม้แต่การดูหนังก็ทำได้อย่างสะดวกและเต็มอรรถรสมาก นอกจากนั้นจุดเด่นเรื่องการใช้แบตเตอรี่ได้อย่างมีประสิทธิภาพก็ยิ่งช่วยทำให้ iPad เป็นอุปกรณ์ที่เหมาะกับการพกพาติดตัวไปใช้งานนอกบ้านอีกด้วย

อย่างไรก็ตาม มีผู้ที่ใช้ iPad หลายๆคนบ่นว่าเนื่องจากขนาดที่ค่อนข้างใหญ่ทำให้เมื่อใช้งานนานๆแล้วเกิดอาการเมื่อย รวมถึงการที่ iPad ไม่ได้ถูกออกแบบมาให้รองรับการแสดงผล Flash บนเว็บเบราเซอร์ทำให้บางคนอาจจะผิดหวังเล็กน้อยเมื่อเล่นเว็บแล้วไม่สามารถดูข้อมูลได้ครบถ้วน 100%

เมื่อข้ามฝั่งจาก Apple มาทางฝั่งของ Android ก็จะเห็นได้ว่ามีผลิตภัณฑ์ Android Tablet วางจำหน่ายอยู่จนถึงตอนนี้ก็เป็นสิบรุ่นไปแล้ว ซึ่งแต่ละรุ่นก็มีจุดเด่นที่แตกต่างกันไป

Samsung Galaxy Tab

เริ่มจากตัวแรกที่เป็นที่ฮือฮามากที่สุดก็ได้แต่ Samsung Galaxy Tab ที่ประกาศตัวอย่างชัดเจนว่าจะมาเป็นคู่แข่ง iPad

Samsung Galaxy Tab ด้วยขนาดหน้าจอ 7 นิ้วทำให้ตัวเครื่องมีขนาดที่ค่อนข้างกระทัดรัดและพอดีมือ สะดวกต่อการพกพา เหมาะกับการอ่านข้อความต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นอีเมลล์, เอกสาร, e-book หรือแม้แต่การเล่น Facebook, Twitter จุดเด่นของ Galaxy Tab คือตัวเครื่องที่ดูโฉบเฉี่ยว บาง และหน้าจอที่สีสันสดใส สามารถถือใช้งานได้คล่องตัว นอกจากนั้นGalaxy Tab ยังมาพร้อมกับหน้าตาที่เรียกว่า TouchWiz ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของ Samsung รวมไปถึงแอพพลิเคชั่นอีกหลายตัวที่ถูกเสริมเข้ามาโดยการพัฒนาของ Samsung เองที่ช่วยให้การใช้งานครบถ้วนขึ้น

จากการใช้งานพบว่า Galaxy Tab สะดวกต่อการพกพาและช่วยให้การพิมพ์เป็นเรื่องง่ายมากหากพิมพ์แนวตั้งโดยใช้ 2 มือ การจัดการแบตเตอรี่ถือว่าทำได้ดีแต่พบปัญหาเรื่องการแสดงผลของบางแอพพลิเคชั่นที่ไม่ได้ถูกออกแบบมาให้รองรับหน้าจอขนาดใหญ่ แต่การใช้งานแอพพลิเคชั่นเช่น อีเมลล์หรือตารางนัดหมายถือว่าสะดวกและคล่องตัวมาก และการอ่าน e-book ก็ทำได้ค่อนข้างดี

Wellcom A800

ข้ามมาที่ Wellcom A800 ที่ถือว่าเป็น Android Tablet ที่เปิดตัวเป็นรุ่นแรกอย่างเป็นทางการในบ้านเราบ้าง การมาของ A800 ทำให้คนที่สนใจ Tablet แต่กำลังมองหาทางเลือกอื่นนอกเหนือจาก iPad เกิดการตื่นตัวและให้ความสนใจเป็นอย่างมากและเป็นส่วนผลักดันให้ A800 แจ้งเกิดได้อย่างงดงาม

A800 ถือว่าเป็น Android tablet ที่มาแบบเหนือความคาดหมายพอสมควร ทั้งเรื่องความคุ้มค่ากับราคาและการเปิดตัวพร้อมกับ Android 2.2 ทั้งๆที่ข่าวก่อนหน้านั้นระบุว่าเป็น Android 2.1 ด้านการใช้งานสามารถตอบโจทย์พื้นฐานได้ครบถ้วน ทั้งการถ่ายรูป, ดูหนัง, ฟังเพลง, อ่านอีเมลล์หรือเอกสารต่างๆ นอกจากนั้น Wellcom ยังเพิ่มแอพพลิเคชั่นพิเศษสำหรับคนไทยให้มาพร้อมกับตัวเครื่องและยังมีแผนพัฒนาเพิ่มเติมอย่างต่อเนื่องด้วย

อย่างไรก็ตามการออกแบบตัวเครื่องยังถือว่าไม่โดดเด่นมากนักเนื่องจากตัวเครื่องที่ค่อนข้างหนาและดูเหลี่ยม แต่การประกอบถือว่าทำได้ค่อนข้างดี อาจจะเป็นเพราะใช้โรงงานเดียวกับที่ Apple ใช้ผลิต iPhone ส่วนเรื่องการสัมผัสอยู่ในระดับพอใช้ สามารถใช้งานทั่วไปได้อย่างราบรื่น

Dell Streak

มาถึงทางด้านน้องใหม่ที่กำลังจะวางขายในประเทศไทยกันบ้าง ถือเป็นครั้งแรกที่เราจะได้เห็นยักษ์ใหญ่ในวงการคอมพิวเตอร์หันมาเล่นตลาด Android tablet แต่ก็ถือว่าเปิดตัวได้อย่างสมศักดิ์ศรีทีเดียว Dell Streak เป็นน้องใหม่ที่สามารถสร้างความประทับใจให้กับผู้ที่ได้สัมผัสได้อย่างเหนือความคาดหมาย

Dell Streak ถือเป็น tablet ที่ขนาดเล็กกว่ารุ่นอื่นๆเพราะมีขนาดหน้าจอเพียง 5 นิ้ว แต่ด้วยตัวเครื่องที่ออกแบบและประกอบมาอย่างดีทำให้ดูโดดเด่นและน่าสัมผัสมาก ตัวเครื่องถูกออกแบบมาให้เน้นการใช้งานแนวนอน จึงยิ่งทำให้นึกถึงเครื่องเล่นเกมพกพาอย่าง Sony PSP การใช้งานทั่วไปครบถ้วนตามแบบฉบับของ Android แต่ที่น่าจะเหมาะจริงๆก็คือการใช้งานเพื่อเล่น social network และเพื่อความบันเทิงมากกว่าการใช้งานเชิงธุรกิจ เนื่องจากขนาดหน้าจอที่ใหญ่กว่าโทรศัพท์มือถือรุ่นใหญ่ๆไม่มากนักและอาจจะไม่ใหญ่พอที่จะช่วยให้การใช้อีเมลล์หรือเอกสารต่างๆสะดวกมากพอระดับเดียวกับ tablet ขนาด 7 นิ้ว หลายๆคนจึงมักจะเกิดคำถามว่าจริงๆแล้ว Tablet ขนาด 5 นิ้วเหมาะกับการใช้งานแบบไหนกันแน่

Windows 7 Tablet

ตลาด tablet คงจะไม่สนุกหากขาดพี่ใหญ่อีกเจ้าอย่าง Microsoft ซึ่งก็ไม่ผิดหวังจริงๆเมื่อ Microsoft จับมือกับพันธมิตรหลากหลายเตรียมส่ง tablet พร้อมระบบปฏิบัติการ Windows 7 ออกมาสู้ในตลาดด้วย พันธมิตรที่ว่ามีทั้ง Fujitsu, Dell, HP, MSI, Archos ฯลฯ ซึ่งคงจะมีให้เห็นกันหลากหลายรุ่นทั้ง 7 นิ้ว 9 นิ้ว เป็นต้น และแม้จะมีเพียงน้อยรุ่นที่ออกมายืนยันสเปคแต่ก็พอจะเห็นได้ว่า Windows 7 tablets น่าจะมาพร้อมกับเครื่องที่ประสิทธิภาพสูง ลองดูตัวอย่างจาก HP Slate จะเห็นว่าตัวเครื่องมาพร้อมกับสเปคที่สูงมาก ทั้ง CPU, RAM และการรองรับการใช้งานต่างๆอย่างที่เป็นที่รู้จักดีอยู่แล้วสำหรับผู้ใช้คอมพิวเตอร์ ทำให้หลายๆคนให้ความสนใจและรอการวางจำหน่ายของ Tablet ตระกูลนี้เป็นจำนวนไม่น้อย

Playbook

รายล่าสุดที่ออกมาสร้างความสนใจในตลาด tablet คงหนี RIM หรือผู้ผลิต BlackBerry ไปไม่ได้ เมื่อ Playbook ถูกเปิดตัวพร้อมกับโฆษณาที่บรรจุจุดขายที่น่าสนใจเข้าไปอย่างเพรียบพร้อม ไม่ว่าจะเป็นการรองรับ multitasking, multitouch, Adobe Flash, Adobe Air, PDF, OpenGL และอื่นๆอีกมากมาย นอกจากนั้นยังมีข่าวว่าการใช้งาน Playbook ถูกออกแบบให้เข้ากับ BlackBerry อย่างสมบูรณ์แบบยิ่งทำให้หลายคนอยากเห็นว่าการเชื่อมต่อกันจะออกมาในรูปแบบไหน แต่รายละเอียดที่แน่นอนคงจะค่อยๆถูกปล่อยออกมาเรื่อยๆจนกว่าจะถึงการวางจำหน่ายอย่างเป็นทางการในไตรมาสแรกของปี 2554

เปรียบเทียบกันให้เห็นชัดๆ

หากเราลองเอารายละเอียดของแต่ละรุ่นมาให้คะแนนเพื่อดูว่าความน่าสนใจของแต่ละรุ่นเป็นอย่างไร คงจะได้ผลลัพธ์ตามตารางด้านล่างนี้ครับ โดยการให้คะแนนใช้จะแบ่งเป็น 4 ระดับคือ

• 3 คะแนน คือ ดีมาก

• 2 คะแนน คือ ดี

• 1 คะแนน คือ พอใช้

• 0 คะแนน คือ เป็นจุดอ่อน

คลิกเพื่อดูภาพเต็ม

สำหรับรายละเอียดส่วนที่เหลือเดี๋ยวจะเอามาลงให้ได้อ่านกันอาทิตย์หน้านะครับ หรือถ้ารอไม่ไหวก็หาอ่านได้จาก PC Today ปักษ์หลังเดือนตุลาคมครับ :)

Nokia workshop สำหรับผู้ใช้ N8

2010-11-08T16:02:00.002+07:00

ทั้งๆที่ตั้งใจว่าจะเขียนรีวิว Nokia N8 ก่อน แต่ก็ยังไม่ได้ทำซะที จนกระทั่งได้เวลาไปร่วมงาน workshop ที่โนเกียจัดให้ผู้ที่ใช้ N8 เลยเอามาเขียนแทรกก่อนละกันนะครับ แต่ก็ถือว่าเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีเพราะจากที่ผมไม่คุ้นกับ N8 เลย พอไปร่วมงานถึงได้รู้จักเจ้าโทรศัพท์สเปคไฮโซตัวนี้เพิ่มขึ้นและมีหลายๆอย่างที่ทำให้ผมทึ่งไม่น้อย

งาน Nokia workshop จัดที่บู๊ธ Nokia Experience ที่พารากอนครับ ซึ่ง workshop ที่ว่านี้จะมีจัดทุกเสาร์อาทิตย์ครับ เรียกว่าใครเป็นมือใหม่อยากไปทำความรู้จักกับ N8 ก็เลือกไปฟังได้ตามสะดวกเลย ตอนที่ผมไปคือวันเสาร์ช่วงบ่าย 3 ก็มีคนมาฟังเรียกว่าไม่น้อยทีเดียวครับ

นี่ครับบู๊ธของโนเกียที่พารากอน จัดได้สวยดี จอและระบบเสียงดีมากๆ

นี่คือคนที่เข้ามาดูเครื่องตัวอย่างและรอฟังการ present

เปิดตัวด้วยวิดีโอแนะนำ เสียงกระหึ่มและตัววิดีโอดูดีมาก

น้องเนปจูน ออกมาทักทายก่อนส่งต่อให้วิทยากร

วิทยากรของงาน คุณเอ็ด ผู้เชียวชาญของโนเกีย ขอบอกว่าคนนี้เก่งจริงๆ

สาธิตการใช้กล้องและการเชื่อมต่อผ่าน HDMI

สุดยอดไฮไลต์ของงานคือการดูตัวอย่างหนังเรื่อง Tron ผ่าน HDMI

คนรุมถามเพิ่มเติมจากอาจารย์เอ็ดกันต่อ

น้องคนนี้เป็นสุดยอดแฟนพันธุ์แท้โนเกีย รู้ละเอียดทุกรุ่น

จากที่ไปฟังมา งาน workshop พูดถึงหัวข้อต่อไปนี้ครับ

แนะนำส่วนประกอบของ N8
การจัดการกับ widget, shortcut ต่างๆ
การตั้ง wallpaper
การจัดการกับนาฬิกา, ปฏิทิน
การปิดเสียงสายเข้าโดยการคว่ำเครื่อง
การเล่นไฟล์เพลง
ระบบ multitasking
จุดแข็งและการใช้กล้อง อันนี้น่าสนใจเพราะ N8 มีชัตเตอร์จริงๆ, มีระบบจับใบหน้า, ใช้เลนส์คาร์ลไซส์, ความเร็วที่หยุดวัตถุเคลื่อนที่ได้, การเปลี่ยนโหมดความละเอียดโดยการ pinch to zoom
การถ่ายวิดีโอและการตัดต่อแบบสำเร็จรูปในเครื่อง
การต่อกับ USB driveได้ทันที
การเชื่อมกับอุปกรณ์ภายนอกผ่าน HDMI เช่น การดูหนังพร้อมระบบเสียง 5.1 อันนี้ผมประทับใจมากๆ ไม่น่าเชื่อว่าเป็นการเล่นหนังผ่านมือถือเพราะมันละเอียดและลื่น เสียงคมชัดมากๆ
Ovi Store ที่สามารถโหลดแอพฯทั้งฟรีและเสียเงินได้ โดยราคาจะถูกกว่าประเทศอื่นๆ
การเล่นเกม โดย N8 มีหน่วยประมวลผลภาพต่างหาก รวมถึงรองรับ OpenGL
การใช้งาน social networks ต่างๆ
การใช้งานแผนที่และจุดแข็งที่สามารถใช้งานได้แม้ไม่ต่อเน็ตเพราะมีข้อมูลฝังบนตัวเครื่อง

เรียกว่าเป็นการฟัง workshop ที่ค่อนข้างครบถ้วนมากครับ แต่นี่เป็นเพียงข้อมูลพื้นฐานสำหรับมือใหม่ เท่าที่ได้ยินมานี่โนเกียจะมี workshop ที่เจาะลึกในแต่ละหัวข้อโดยมีมืออาชีพมานำเสนอและสอนการใช้งานแบบละเอียดอีกทีครับ อันนี้คงต้องรอดูว่าแต่ละหัวข้อที่ว่านี่มีอะไรบ้าง ใครที่เป็นแฟน N8 ก็อย่าพลาดละกันนะครับ :)

การแก้ปัญหาแอพพลิเคชั่นแสดงผลไม่เต็มจอบน Galaxy Tab

2010-11-05T10:40:00.002+07:00

วันนี้แวะมาเขียนสั้นๆสำหรับคนที่ใช้ Galaxy Tab แล้วรู้สึกรำคาญที่แอพฯบางตัวแสดงผลไม่เต็มจอ ล่าสุดมีคนแนะนำวิธีแก้มาแล้ว ซึ่งทำให้ง่ายมากๆเลยอยากเอามาแบ่งปันครับ ต้องขอขอบคุณคุณ @kiat ที่แนะนำบน Twitter พอผมลองก็ทำได้จริงและขั้นตอนไม่ยากเลย มือใหม่ก็ทำได้แน่นอนครับ

1. ติดตั้งแอพฯชื่อ Spare Parts จาก Android Market

2. เมื่อเรียบร้อยแล้วให้เรียกแอพฯนี้ขึ้นมา จากนั้นเลื่อนลงไปเรื่อยๆจนเจอ "Compatibility Mode" ซึ่งมันจะถูกเลือกไว้อยู่ ให้เอาเครื่องหมายถูกออก จากนั้นก็กดเลือกให้เครื่องหมายถูกขึ้นมาอีกครั้ง

3. Shut down เครื่องและเปิดเครื่องใหม่

4. กลับมาที่ Spare Parts อีกครั้งหลักจากเครื่องบู๊ตเรียบร้อยแล้ว คราวนี้ให้เอาเครื่องหมายที่ "Compatibility Mode" ออก แล้ว show down อีกครั้ง

5. เมื่อเปิดเครื่องมาใหม่ คราวนี้ทุกแอพฯก็จะแสดงผลเต็มจอแล้วครับ

สำหรับคลิปต้นฉบับดูได้ที่นี่ครับ

Source: www.jkkmobile.com.

Dell Streak มาถึงเมืองไทยแล้ว!

2010-10-31T14:09:00.002+07:00

หลังจากที่ผมได้มีโอกาสสัมผัส Dell Streak ตั้งแต่ปลายเดือนกันยายนที่ผ่านมา ก็มีโอกาสได้แบ่งปันให้เพื่อนๆและคนรู้จักหลายๆคนได้ลองสัมผัส ปรากฏว่าเกิดอาการตกหลุมรักกันเป็นแถว และก็มีแต่คำถามว่าเมื่อไหร่จะเปิดตัวอย่างเป็นทางการในประเทศไทยเสียที ในที่สุด Dell Streak ก็เปิดให้จองและใกล้จะถึงเวลาจัดส่งให้ลูกค้าแล้วครับ

ผมก็โชคดีอีกครั้งที่ทาง Dell ให้ความกรุณาส่งเครื่องมาให้ได้ลองรอบ 2 ซึ่งครั้งนี้แตกต่างนิดหน่อยครับ อันนี้ขออธิบายให้หลายๆคนได้เข้าใจ...

Dell มีแผนการพัฒนา Dell Streak โดยเริ่มจากการใช้ Android 1.6 เป็นหลัก ซึ่งหลังจากที่มีเวอร์ชั่น 2.1 ออกมาแล้ว ทาง Dell ก็ได้พัฒนาต่อให้ Streak สามารถอัพเกรดเป็น 2.1 ได้ แต่จะไม่มีการฝังเวอร์ชั่น 2.1 ลงไปในตัวเครื่องเมื่อออกมาจากโรงงาน ในทางกลับกัน Dell จะข้ามไปผลิต Streak ให้มี Android 2.2 ลงมาในเครื่องแทนเมื่อ 2.2 พร้อมแล้ว ดังนั้นเครื่องที่เข้ามาในไทยช่วงแรกๆนี้จะเป็นรุ่นที่มาพร้อมกับ 1.6 แต่ก่อนส่งมอบทางศูนย์จะทำการอัพเกรดเป็น 2.1 และลงภาษาไทยให้เป็นที่เรียบร้อย ดังนั้นเครื่องที่ลูกค้าซื้อจะเป็น 2.1 ทันทีในวันที่ได้รับ อันนี้ใครที่สับสนและเป็นกังวลก็สบายใจได้ครับว่าได้เวอร์ชั่นล่าสุดที่ Dell มีแน่นอน :)

แต่สำหรับเครื่องที่ผมได้มาลองใช้ตอนนี้ยังเป็น 1.6 ที่มาจากโรงงาน โดยยังไม่ได้ขอให้ทางศูนย์อัพเกรดเป็น 2.1 ให้ ดังนั้นมันคงจะมีหลายๆอย่างที่แตกต่างไปจากสิ่งที่คุณผู้อ่านจะได้สัมผัสกันจริงๆวันที่รับเครื่อง แต่แน่นอนว่าสิ่งที่แตกต่างนี้ย่อมจะดีกว่าที่ผมถืออยู่ในมือนี้แน่นอนครับ

ส่วนวันนี้ผมจะเอาตัวที่จะวางจำหน่ายจริงในแบบที่ไม่มีการดัดแปลงใดๆเลยมาให้ดูกันครับ

เริ่มกันตั้งแต่ตัวกล่องเลย กระทัดรัดดี เปิดฝากล่องมาปุ๊บเจอ Streak นอนรออยู่เลย

พอเปิดเครื่องก็เจอโลโก้ Dell โดดเด่น

หน้าจอ Lock Screen ที่แตกต่างจากเวอร์ชั่นก่อนที่ผมลงเอง ดูดีกว่าเยอะครับ

นี่ครับ ที่บอกตอนต้นว่ายังไม่ได้ให้ศูนย์อัพเกรดให้ เลยยังเป็น 1.6

เรียกเมนูขึ้นมาก็จะมีไอคอนต่างๆเต็มไปหมด

ดูขนาดเทียบกับมือผม

พอปลดล็อคเข้ามาก็เจอหน้าหลัก มีไอคอนวางอยู่นิดหน่อย ซึ่งเราสามารถเพิ่มไอคอน ย้ายตำแหน่งได้ตามต้องการ

การตั้งค่าต่างๆถูกดึงมาวางไว้บนแถบเมนูบางส่วน ทำให้กดเข้าไปปรับค่าได้สะดวกมาก เช่น การเปิด-ปิด Wi-Fi

เราสามารถเพิ่มหรือลดหน้าหลักได้ด้วย

ผมทดลองกับการอ่านภาษาไทยก่อนเลย ซึ่งปรากฏว่าตัวเครื่องรองรับอยู่แล้ว อ่านได้ไม่มีปัญหาใดๆเลย

ผมก็ลองเปิดแอพพลิเคชั่นโน่นนี่ แล้วก็พบว่าบางตัวหน้าตาแตกต่างจากครั้งก่อนที่ผมลงเอง อย่างเช่นส่วนของการโทร

ส่วนที่ผมชอบมากๆก็คือคีย์บอร์ดที่มากับเครื่อง หน้าตาเหมือนคีย์บอร์ดคอมพิวเตอร์ มีตัวเลขอยู่ด้านขวา คุ้นมือมากๆและไม่ต้องสลับรูปแบบไปมาให้เสียเวลาเลย

พอหมุนตัวเครื่องเพื่อใช้แนวตั้งก็สะดวกเหมือนกัน

อันนี้ลองใช้กล้องที่มากับเครื่องถ่ายรูปดู ภาพคุณภาพค่อนข้างดีทีเดียวครับ

สำหรับใครที่อยากอ่านการใช้งาน Dell ผมขอแนะนำให้อ่านบล็อกก่อนหน้านี้ของผมที่ http://chyutien.blogspot.com/2010/10/dell-sterak.html ครับ น่าจะละเอียดและครบถ้วนตามมุมมองของผู้ใช้งานทั่วไปครับ

ผมมองว่า Dell Streak เป็น tablet บวกกับโทรศัพท์ที่มีดีไซน์ที่โดดเด่นมากๆ คนที่ได้สัมผัสและลองเล่นจะรู้สึกชอบทันที และด้วยขนาดและความบางทำให้การพกพาสะดวกมาก น่าจะตอบโจทย์ของคนที่ต้องการอะไรที่มากกว่าโทรศัพท์แต่ขนาดไม่ใหญ่จนเกินไปได้เป็นอย่างดี

เดี๋ยวครั้งหน้าถ้าผมได้อัพเกรดเป็น 2.1 แล้วจะเอามาให้ดูกันอีกทีนะครับ :)

Dell Streak ความปราณีตที่ลงตัว

2010-10-01T19:51:00.006+07:00

ต้องขอออกตัวว่าการได้ Dell Streak มาเล่นเป็นอะไรที่ออกจะเหนือความคาดหมายพอสมควรครับ เหตุเกิดจากการที่พี่ต่าย ศรีสุดาจาก MCOT ได้ช่วยแนะนำให้รู้จักกับคุณอโณทัยจากทาง Dell และด้วยความกรุณาผมเลยได้มีโอกาสสัมผัสกับ Android tablet ตัวนี้และตกหลุมรักมันทันที :)

เอาละครับ มาดูกันเลยดีกว่าว่ามันเจ๋งยังไง

เริ่มจากตัวเครื่องกันก่อนเลยครับ ความรู้สึกแรกที่เห็นคือ Dell Streak ทำให้ผมรำลึกถึง PSP ทันที วัสดุ, การประกอบและการออกแบบตัวเครื่องทำมาดีมากๆ ขนาดตัวเครื่องบาง เบา และด้วยความที่ด้านหน้าเป็นสีดำมันทำให้มันดูเนียบและน่าหยิบมาเล่นทันทีที่เห็นครับ

ด้านหลังมีโลโก้ Dell และฝาหลังสไลด์เปิดได้

กล้อง 5.0 MP พร้อม Auto Focus

เปิดฝามาก็จะเจอที่ใส่ SIM และ Micro SD card

ด้านหน้ามันเงา มี 3 ปุ่มสัมผัสด้านขวา

ให้เห็นปุ่มกันชัดๆ

อีกด้านเป็นลำโพงและกล้องด้านหน้า

ด้านบนจะมีช่องสำหรับเสียบหูฟัง, ปุ่มปรับเสียง, ปุ่มเปิด-ปิดหน้าจอ และปุ่มสำหรับถ่ายรูป

ดูความบางเมื่อวางบนพื้นเทียบกับ laptop

เมื่อบู๊ตเครื่องแล้วก็จะเจอหน้า Lock Screen

เมื่อปลดล็อคก็จะเจอหน้า Home Screen

หากกดที่ปุ่มเมนูด้านซ้ายบนก็จะมีแถบไอคอนทั้งหมดปรากฏออกมา

แต่พอดีว่าเครื่องที่ผมได้มาเป็นเครื่องตัวอย่างที่มาพร้อมกับ Android 1.6 ดังนั้นผมจึงต้องลงมืออัพเดทเป็น Android 2.1 (Eclair) ซึ่งอาจจะไม่เหมือนตัวที่วางจำหน่ายจริงครับ คราวนี้เราลองมาดูในตัวเครื่องและการใช้งานกันครับ

หน้าตา Lock Screen ใหม่ก่อนเริ่มใช้งาน

พอปลดล็อคแล้วก็จะได้หน้าหลักที่มีไอคอนต่างๆวางเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบ

พอเรียกเมนูจากด้านซ้ายบนก็จะเจอไอคอนทั้งหมด

พอเลื่อนมากดแถบตรงกลางก็จะเป็น Notification Messages สำหรับแจ้งสถานะต่างๆ

และถ้าเลื่อนมาด้านขวาสุดก็จะเป็นส่วนการจัดการกับการเชื่อมต่อ

หากกดปุ่มสัมผัส Menu ก็จะสามารถดูส่วนของการ Settings ได้

นี่คือข้อมูลเครื่องครับ จะเห็นว่าเป็น 2.1 แล้ว

เมื่อเริ่มมาดูที่การใช้งาน หากกดที่ไอคอน Phone ก็จะมีแถบสำหรับการโทรปรากฏขึ้นมา

หากหมุนตัวเครื่องก็จะได้การใช้งานแนวตั้ง

หน้าตาระหว่างการโทร

ผมได้ทดลองโทรแล้วก็พบว่าจริงๆมันสามารถใช้ตัวเครื่องแนบหน้าและโทรได้ แต่มันอาจจะดูเทอะทะไปสักนิดสำหรับคนตัวเล็กๆ (หน้าเล็กๆ) ดังนั้นการใช้หูฟัง bluetooth น่าจะเป็นทางออกที่ดีกว่าครับ

พอทดลองใช้ Browser ก็เล่นเน็ตได้ไม่มีปัญหา ด้วยหน้าจอที่ใหญ่กว่าโทรศัพท์ทำให้เห็นรายละเอียดง่ายขึ้น

ส่วนที่ผมชอบก็คือ Google Maps ที่ใช้งานได้ลื่นและเห็นรายละเอียดต่างๆถนัดตา

ถ้าติดตั้งแอพพลิเคชั่นสำหรับการบันทึก ก็จะช่วยให้การจดข้อความสะดวกมาก โดยเฉพาะการอ่าน

สำหรับคนที่ชอบเล่น Twitter แบบผมก็พิมพ์กันมันเลยครับ เพราะการอ่าน Timeline จะสนุกมากเพราะหน้าจอช่วยให้เห็นข้อความเยอะกว่าการเล่นบนมือถือพอสมควร

หรือจะเป็นขา Facebook ก็น่าจะชอบครับ เพราะมันเต็มอรรถรสกว่าการเล่นบนมือถือจริงๆ

เวลาจะพิมพ์ก็ลงมือได้สะดวกซึ่งผมแนะนำให้พิมพ์แนวตั้งจะถนัดกว่าครับ

ขา youtube ก็สามารถนั่งดูคลิปได้เรื่อยๆ

หากใครกลัวตกกระแส E-Book ก็สบายใจได้ เพราะ Streak + Android ก็ทำให้อ่าน E-Book ได้สบายๆ

จากที่ผมได้ลองนั่งอ่าน 15 นาที ผมก็รู้สึกเพลินและไม่มีอาการปวดตาใดๆเลย นอกจากนั้นเนื่องจากตัวเครื่องค่อนข้างเล็กและบาง ทำให้ถือสะดวกและไม่หนัก

ใครกำลังอินกับ Angry Bird ก็ฮาได้เต็มที่ครับ

ส่วนของ Gallery

ส่วนของปฏิทินที่เชื่อมกับ Google Calendar

ส่วนของ Music ผมลองเปิดผ่านลำโพงแล้วเสียงชัดใสดีครับ

จะเห็นว่าการใช้งานพื้นฐานของ Android 2.1 บน Dell Streak ทำงานได้เป็นที่น่าพอใจมาก ด้วยความที่ตัวเครื่องบาง เบาและดีไซน์สวยทำให้การเล่นเพลิดเพลินมาก ตัวแบตเตอรี่ขนาด 1,530 mAh ที่แม้จะฟังดูเหมือนไม่มากเท่าไหร่ แต่พอลองใช้แล้วก็อึดกว่าที่คิดครับ คราวนี้ผมลองเอาออกมาใช้นอกบ้านดูบ้าง

ความที่ถือถนัดมือและตัวเครื่องสวย การหยิบออกมาในที่สาธารณะทำให้รู้สึกหล่อขึ้น 15%

พอทดลองโทรจริงก็ยังรู้สึกว่าการแนบกับหน้าไม่ใช่ทางออกที่ดีนัก มันยังใหญ่ไปจริงๆ ต้องหา bluetooth มาใช้

แต่การเล่น Facebook, Twitter นี่โดนใจมากๆครับ อ่านได้จุใจและพิมพ์ได้ถนัดมาก

พอจำเป็นจะต้องจดบันทึกอะไรสั้นๆก็ทำได้สะดวกดี

นี่ครับ เล่น Angry Bird โชว์ซะเลย :)

เวลาดูรูป อยากซูมเข้า-ออกก็ทำได้สบายๆ

สรุปแล้วจากการทดลองใช้งานมาได้ร่วมๆ 5 วัน ผมประทับใจเจ้า Dell Streak ตัวนี้มากเพราะการดีไซน์ตัวเครื่องที่บาง เบาและสวย รวมถึง user interface ที่ดูเรียบแต่ไม่น่าเบื่อทำให้ได้ทั้งความสนุกและความสะดวกสำหรับการใช้เป็นผู้ช่วยส่วนตัว สำหรับการใช้งานทางด้านความบันเทิง โดยเฉพาะคนที่ชอบเล่น social networks ต่างๆน่าจะประทับใจเช่นกันเพราะขนาดกำลังเหมาะมือ

สิ่งที่ผมยังรู้สึกติดนิดๆคือขนาด 5" ที่สำหรับผมเองผมรู้สึกว่ามันอาจจะยังเล็กไปนิดสำหรับการใช้งานพวก E-mail ซึ่งผมชอบที่จะอ่านแบบเต็มๆตา นอกเหนือจากนี้ผมว่าผมพอใจกับ Deall Streak มาก

ข่าวที่ได้รับมาก็คือน่าจะเปิดตัวอย่างเป็นทางการภายในเดือนตุลาคมนี้ครับ ใครที่สนใจก็รออีกหน่อยละกันนะครับ :)

ในเกาหลีใต้ "จอ"คือ"เงิน"

2010-09-26T14:28:00.003+07:00

ผมเองเคยเป็นคนหนึ่งที่สงสัยว่าบริษัทยักษ์ใหญ่บนโลกออนไลน์อย่าง Google ที่เป็นผู้ให้บริการ search engine ที่ทรงพลังและมีคนใช้เยอะทีสุดในโลกนั้นจริงๆแล้วเป้าหมายของบริษัทคืออะไรกันแน่ เพราะบริการใหม่ๆบางอย่างมันก็ไม่ค่อยเกี่ยวกับการค้นหาสักเท่าไหร่ จนมีคนหนึ่งบอกผมว่า เป้าหมายระยะยาวของ Google ก็คือการเข้าถึงทุก"จอ"บนโลก ผมถึงได้เข้าใจว่าทำไม Google ถึงพัฒนาแต่ละบริการที่เราเห็นๆกันอยู่ทุกวันนี้

"จอ" ที่ผมพูดถึงไม่ใช่แค่จอคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะหรือ laptop แต่รวมไปถึง จอโทรศัพท์มือถือ จออุปกรณ์พกพาต่างๆ จอโทรศัพท์ หรือแม้แต่จอในรถยนต์ ตราบใดที่จอเหล่านี้สามารถต่อกับโลกอินเทอร์เน็ตได้มันจะกลายเป็น"ช่องทาง"ที่มีมูลค่าขึ้นมาทันที จากจุดนี้เองเลยทำให้ผมอยากเขียน blog เพื่อเล่าความสำคัญของ"จอ"ในอีกแง่มุมที่หลายๆคนอาจจะยังไม่ทราบ

ในธุรกิจร้านอินเทอร์เน็ตในประเทศที่ก้าวหน้าอย่างเกาหลีใต้ หน้าจอ PC มีความสำคัญมากๆ หากคุณได้มีโอกาสไปเที่ยวประเทศบ้านเกิดแดจังกึมแห่งนี้ อยากให้ลองเข้าไปเยี่ยมร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ หรือที่เรียกกันว่า PC Bang สักแห่งแล้วจะเห็นภาพชัดขึ้นครับ หน้าจอ PC ทุกหน้าจอมีการโฆษณาโดย brand ต่างๆอย่างเห็นได้ชัด ไม่ว่าจะเป็นหน้า screen saver, หน้า log in, แถบด้านล่าง, wallpaper เหล่านี้ต่างกลายเป็นช่องทางโฆษณาที่ทำเงินได้อย่างเป็นกอบเป็นกำ

ถ้าย้อนอธิบายให้เห็นภาพชัดขึ้นก็คือ ธุรกิจร้านเน็ตคาเฟ่ในประเทศนี้ถือว่าเป็นระบบมากๆ นั่นหมายถึงว่าการจัดการบริหารร้านจะมีการใช้ซอฟต์แวร์สำหรับบริหารร้านโดยเฉพาะ ซึ่งซอฟท์แวร์เหล่านี้ได้รับการพัฒนาโดยบริษัทมืออาชีพเพื่อเน้นตอบสนองการใช้งานต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นระบบคิดเงินในร้าน ระบบสมาชิก ระบบจำหน่ายสินค้า หรือแม้แต่การเติมเงินเข้ากับบริการออนไลน์ต่างๆ โดยซอฟท์แวร์เหล่านี้จะติดตั้งที่เครื่องของเจ้าของร้าน และสามารถที่จะควบคุมเครื่องลูกในร้านได้อย่างสมบูรณ์แบบ จากตรงนี้นี่เองจึงเกิดการพัฒนาต่อยอดมาอีกระดับ นั่นก็คือการเชื่อมต่อเครื่องของเจ้าของร้านเข้ากับเซิร์ฟเวอร์กลางของบริษัทผู้พัฒนาซอฟต์แวร์นี้อีกต่อหนึ่ง สิ่งที่เกิดขึ้นก็คือความสามารถในการเก็บ"สถิติ" (เน้นนะครับว่าสถิติ ไม่ใช่ข้อมูลส่วนตัว) ที่เกิดจากการใช้งานในร้านที่ติดตั้งซอฟท์แวร์เหล่านี้ นอกจากนั้นบริษัทผู้พัฒนาซอฟต์แวร์เหล่านี้ยังสามารถที่จะสั่งให้เครื่องต่างๆสามารถเปลี่ยน screen saver, waller, banner ฯลฯ ได้ตามต้องการอีกด้วย

ลองนึกดูเล่นๆนะครับ เอาประเทศไทยเราเป็นตัวอย่าง ประเทศเรามีร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ประมาณ 20,000 กว่าร้าน ถ้าร้านหนึ่งมีเครื่องประมาณ 15 เครื่อง เราจะได้จำนวน"จอ"ถึง 300,000 จอที่เข้าถึงกลุ่มผู้บริโภคที่เป็น Netizen อย่างมีประสิทธิภาพทันที ถ้าเราสามารถทำการโฆษณาหรือประชาสัมพันธ์ brand หรือ product ของเราผ่านช่องทางหน้าจอนี้ได้ เราก็จะสามารถเข้าถึงกลุ่มคนยุคใหม่ได้อย่างง่ายดายและด้วยต้นทุนที่ค่อนข้างคุ้มค่าทีเดียวครับ

สิ่งที่เกิดขึ้นในเกาหลีใต้ก็คือ ช่องทาง PC Bang กลายเป็นช่องทางที่บริษัทต่างๆให้ความสนใจอย่างมากและหันมากันงบเพื่อใช้กับช่องทางนี้ บริษัทผู้พัฒนาซอฟต์แวร์บริหารจัดการร้านเหล่านี้สามารถสร้างรายได้จากการขายพื้นที่บน"จอ"ทั่วประเทศได้เป็นเงินถึงหลักพันล้านบาท นั่นยังไม่นับถึงรายได้ที่ได้จากการขาย"สถิติ"ที่เก็บได้อีกด้วย ซึ่งสถิติที่ผมว่านี้ก็คือข้อมูลเช่น ผู้ใช้ชอบเข้าเว็บไหนมากที่สุด มีสัดส่วนเป็น % เท่าไหร่, เกมไหนมีการเล่นมากที่สุด, สเปคคอมพิวเตอร์ในร้าน PC Bang โดยเฉลี่ยเป็นอย่างไร เป็นต้น ซึ่งข้อมูลเหล่านี้มีความแม่นยำแม้จะไม่ 100% แต่ผมก็กล้าพูดได้ว่ามันแม่นกว่าการทำการวิจัยตลาด หรือการลงพื้นที่โดยทีมงานใดๆแน่ๆเพราะมันเก็บจากตัวเครื่องโดยตรง นั่นหมายถึงว่าการวางแผนการเข้าถึงลูกค้าที่เป็น Netizen จะมีความแม่นยำ และที่สำคัญคือ ข้อมูลเหล่านี้มันสามารถแยกเป็นเขตได้ด้วย ดังนั้นผู้ใช้ข้อมูลจะสามารถเห็นได้ถึงขนาดที่ว่าเขตใดมีพฤติกรรมบนโลกอินเทอร์เน็ตเป็นอย่างไร ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่นักการตลาดหรือนักขายต้องการตลอดมา ดังนั้นการขายสถิติเหล่านี้จึงสามารถสร้างรายได้ให้ผู้พัฒนาซอฟต์แวร์นี้ได้อย่างสวยงามอีกส่วนหนึ่งด้วย

ทีนี้หลายๆคนอาจจะสงสัยว่าแล้วร้านเน็ตทำไมถึงจะต้องให้บริษัทเหล่านี้มาเอาข้อมูลจากร้านตัวเองไปใช้สร้างรายได้เฉยๆ นั่นเป็นเพราะว่าร้านเน็ตเหล่านี้ก็ได้ผลประโยชน์เช่นกันครับ บริษัทพัฒนาซอฟต์แวร์เหล่านี้เข้าใจดีว่าร้านเน็ตเป็นตัวสำคัญที่จะทำให้ตนมีรายได้เป็นกอบเป็นกำ ดังนั้นรูปแบบของการแบ่งรายได้จากโฆษณา, การทำกิจกรรมแจกของต่างๆจึงเป็นสิ่งกระตุ้นให้ร้านเน็ตอยากติดตั้งโปรแกรมในร้านของตน ตัวอย่างเช่น หากร้าน A ติดตั้งโปรแกรมในร้าน บริษัทจะดูการใช้งานและอาจจะแจกคูปองแลกจอคอมพิวเตอร์ใหม่ในราคาพิเศษมากๆ ซึ่งนั่นคือการลดต้นทุนของร้านอย่างชัดเจน หรือหากมีการใช้โปรแกรมอย่างต่อเนื่องถึงปริมาณที่กำหนดอาจจะได้เงินสดกันเลยทีเดียว ซึ่งกิจกรรมต่างๆเหล่านี้ทำให้เกิด ecosystem ที่ได้ผลประโยชน์กันทั้ง 2 ฝ่ายอย่างชัดเจน

และนี่ก็คือตัวอย่างหนึ่งของการเปลี่ยน"จอ"ให้เป็น"เงินนะครับ ส่วนบ้านเราก็มีความพยายามที่จะนำ model นี้มาใช้เหมือนกัน และผมเองก็เคยเป็นหนึ่งในทีมที่ดูแลเรื่องนี้ แต่ปัจจัยบ้านเรามีหลายอย่างมากๆที่ทำให้มันไม่เกิด ไว้คราวหน้าผมจะมาเล่าให้อ่านนะครับ

ลาวกับอินเทอร์เน็ต

2010-09-25T23:53:00.002+07:00

เมื่อปลายปีที่แล้วผมโชคดีที่มีโอกาสได้เดินทางไปสำรวจตลาดที่ประเทศเพื่อนบ้านของเรา นั่นก็คือประเทศลาวครับ โดยจุดมุ่งหมายก็คือการไปดูว่าสภาพตลาดมีความพร้อมและมีความต้องการเพียงพอสำหรับธุรกิจออนไลน์หรือเปล่า การเดินทาง 3 วัน 2 คืนของผมเป็นประสบการณ์ที่ค่อนข้างดีและได้เห็นอะไรที่น่าสนใจหลายๆอย่างครับ

ผมเดินทางช่วงสิ้นเดือนตุลาคม ซึ่งเป็นช่วงเวลาก่อนที่จะมีกีฬาซีเกมส์เพียงไม่นานนัก เป้าหมายหลักคือการไปดู Infrastructure ต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นระบบอินเทอร์เน็ต ช่องทางการจัดจำหน่าย ช่องทางประชาสัมพันธ์ ระบบการชำระเงิน หรือแม้แต่ระบบขนส่ง นอกจากนั้นเราต้องทำการสำรวจตามร้านอินเทอร์เน็ตเพื่อดูว่าลักษณะ lifestyle ของวัยรุ่นที่โน่นเป็นอย่างไรบ้าง วันแรกที่ผมและหัวหน้าไปถึงเวียงจันทน์ เมืองหลวงของประเทศลาว เราก็เริ่มตระเวณทันที สิ่งแรกที่เราค้นพบก็คือ เมืองหลวงของประเทศมีขนาดเล็กมาก สภาพแวดล้อมใกล้เคียงกับต่างจังหวัดของไทย ไม่มีตึกสูงๆ ไม่มีระบบการคมนาคมที่ซับซ้อน และการดำเนินชีวิตค่อนข้างเรียบง่าย ถ้าจะใช้เวลาตระเวณให้ทั่วจริงๆจากการประเมินด้วยสายตาครั้งแรกที่เห็นก็คาดว่าใช้ไม่เกิน 2 วันน่าจะทั่วเมือง

เราเริ่มภารกิจจากการไปเยี่ยมร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ทันที จากการพูดคุยกับเจ้าของร้านจึงได้รู้ว่าค่าบริการอินเทอร์เน็ตในลาวแพงมาก ในขณะที่ทุกวันนี้ชาวไทยสามารถเล่นเน็ตที่ความเร็ว 6 Mbps ในราคาเพียงห้าร้อยกว่าบาท หรือหลักพันต้นๆสำหรับร้านเน็ต สิ่งที่ร้านเน็ตในลาวต้องเผชิญคือราคาร่วมหมื่นบาทสำหรับความเร็ว 1 Mbps โดยเมื่อเปรียบเทียบกับราคาที่ร้านเก็บจากลูกค้าแล้วพบว่าไม่ได้แตกต่างจากบ้านเรามากนัก คำถามจึงเกิดขึ้นในหัวผมทันทีว่า แล้วเขาจะคุ้มทุนกันยังไง?

เมื่อเราได้ทยอยเดินเข้าร้านนั้นออกร้านนี้มากขึ้นเรื่อยๆก็ยิ่งได้พบว่าร้านต่างๆเหล่านี้มีต้นทุนที่ค่อนข้างสูง ผู้ให้บริการหลักในเวียงจันทน์มี 3 เจ้าได้แก่ Lao Telecom ซึ่งเป็นบริษัทในเครือของ Shin Corporation จากบ้านเรานี่เอง โดยมีรัฐบาลลาวถือหุ้นอยู่ครึ่งหนึ่ง (ได้รู้ในภายหลังว่ารัฐบาลถือหุ้นครึ่งหนึ่งในทุก operator) เจ้าที่สองก็คือ ETL และเจ้าที่สามเป็นน้องใหม่ที่เพิ่งถูกต่างชาติเข้ามาถือหุ้นคือ Tigo ซึ่งแต่ละเจ้าก็จะมีสไตล์การทำการตลาดและรูปแบบราคาที่แตกต่างกัน

หลังจากที่ได้ข้อมูลเบื้องต้นแล้ว ประเด็นที่เราสนใจต่อก็คือตลาดเกมในลาว ซึ่งก็ได้พบว่ารัฐบาลลาวมีนโยบายในการควบคุมการให้บริการเกมในร้านเน็ตที่ค่อนข้างรัดกุมกว่าบ้านเรา และถึงแม้จะยังไม่มีการบังคับกฎหมายใดๆอย่างเคร่งครัด แต่ร้านต่างๆก็ได้ข้อมูลค่อนข้างตรงกันว่ารัฐบาลไม่สนับสนุนและอาจจะถึงกับห้ามให้มีการเปิดให้บริการเกมในร้านโดยสิ้นเชิงเพื่อป้องกันปัญหาเด็กไม่สนใจเรียนและปัญหาสังคมอื่นๆที่อาจจะตามมา แต่ก็มีข้อยืดหยุ่นคือ ในแต่ละเมืองอาจจะอนุโลมให้มีการจัดตั้งศูนย์เกมได้ 2-3 แห่ง แต่ต้องได้รับการอนุญาตจากรัฐบาลก่อนและจะไม่สามารถมีมากกว่านี้ได้

เมื่อเริ่มเห็นทิศทางและแนวโน้มในฝั่งของตลาดแล้ว เราก็เริ่มขยับไปที่การพูดคุยกับผู้ให้บริการทั้ง 3 ราย ซึ่งถือว่าโชคดีมากที่ได้เราพบระดับผู้บริหารของทั้ง 3 บริษัท ข้อมูลที่เราได้ก็น่าสนใจ เพราะพบว่าจำนวนผู้ใช้บริการเมื่อรวมกันทั้งหมดแล้วอยู่ในหลักแสนเท่านั้น ซึ่งนั่นรวมทั้งมือถือและอินเทอร์เน็ต! อย่างไรก็ตาม ผู้ให้บริการกลับได้ก้าวข้ามประเทศเราไปสู่ 3G และ Wi-Max เรียบร้อยแล้ว ผมมีโอกาสได้ทดลอง Wi-Max โดยใช้ notebook ที่ผมพกติดตัวไปและต้องทึ่งเมื่อสามารถดาวน์โหลดไฟล์ขนาดร่วม 10 MB เสร็จโดยยังไม่ทันนับเวลา ผมได้สอบถามถึงจำนวนผู้ใช้และก็ได้คำตอบที่ไม่น่าแปลกใจนั่นก็คือหลักร้อยคน แต่รายต่างๆก็มองว่ามันเป็นบริการที่มีอนาคตและสิ่งที่จะมาช่วยขับเคลื่อนให้เติบโตได้ก็คือ content นั่นเอง

ผมได้สอบถามต่อว่าการตั้งราคาที่สูงขนาดนี้ไม่เป็นอุปสรรคต่อการทำตลาดหรือ และก็ได้คำตอบว่าสาเหตุที่ราคาสูงก็เพราะต้นทุนการเชื่อมต่อไปยังต่างประเทศ หรือ international bandwidth ที่ต้องจ่ายให้กับหน่วยงานหนึ่งที่เรารู้จักกันดี นั่นก็คือ CAT ของบ้านเรานั่นเอง โดยทั้ง 3 เจ้าจะต้องวิ่งออกผ่าน CAT ซึ่งอยู่ใกล้ที่สุด ทำให้ operator ไม่สามารถลดราคาให้กับลูกค้าได้มากนัก แต่หากร้านใดจะใช้เพียง domestic bandwidth เพียงอย่างเดียว ราคาก็อาจจะลดได้มากกว่า 50% ทีเดียว สิ่งที่ operator พยายามหาทางออกก็เลยเป็นการเปลี่ยนไปวิ่งผ่านจีนซึ่งยังไม่เต็มรูปแบบ แต่ผมเชื่อว่าหากมีทางเลือกมากขึ้น ราคาก็น่าจะลดลงได้อย่างแน่นอน

เมื่อขยับมาถึงส่วนของการประชาสัมพันธ์ เราพบว่าสื่อโทรทัศน์และเว็บไซต์ของลาวเองไม่เป็นที่นิยมในกลุ่มวัยรุ่นลาวนัก เพราะวัยรุ่นมักจะดูรายการจากช่องของไทยและเข้าไปอ่านเว็บต่างๆของไทยเช่นกัน ยิ่งเป็นนิตยสารต่างๆแล้วยิ่งเข้าไม่ถึง สื่อที่น่าจะมีประสิทธิภาพที่สุดจึงกลายเป็น SMS ไปโดยปริยาย

เมื่อเราได้ข้อมูลต่างๆเหล่านี้แล้วเราจึงเริ่มเห็นทิศทางชัดเจนมากขึ้น การจะเข้าไปทำธุรกิจออนไลน์ในลาวมีปัจจัยที่ไม่เอื้ออำนวยหลักๆได้แก่ ข้อจำกัดด้านการเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ต, การประชาสัมพันธ์ และขนาดของตลาดที่ค่อนข้างเล็ก นอกจากนั้นโครงสร้างภาษีก็แตกต่างจากบ้านเราและโดยรวมแล้วบริษัทต่างๆจะต้องเสียภาษีค่อนข้างเยอะพอสมควร ดังนั้นแผนการขยายธุรกิจจึงกลายเป็นโจทย์ให้ต้องกลับมานั่งคิดกันใหม่หมด

ผมไม่สามารถให้รายละเอียดมากกว่านี้ได้ แต่หวังว่าสิ่งที่ผมเล่ามาน่าจะช่วยให้หลายๆท่านได้เห็นภาพของเพื่อนบ้านเราได้ชัดขึ้นบ้างนะครับ หากใครมีข้อมูลหรือคำแนะนำก็แบ่งปันกันบ้างนะครับ :)

งานเปิดตัว Garmin-Asus A10

2010-09-19T20:50:00.002+07:00

หลังจากที่ได้เอา Garmin-Asus A10 มาเล่นได้สัปดาห์กว่าๆ ก็ถึงเวลาไปร่วมงานเปิดตัวอย่างเป็นทางการของ Android น้องใหม่ตัวนี้ซะที ต้องขอชมว่าทีมงานทำได้ดี โดยเฉพาะเรื่องสถานที่ที่ร้าน Boqueria ที่ตึก All Seasons ที่เคยเป็นร้าน Pomodoro มาก่อน เนื่องจากผมชอบอาหารและบรรยากาศร้านนี้เป็นการส่วนตัวครับ ฮ่าๆ :P

ในงานวันเสาร์ที่ผ่านมาถือว่ามีคนให้ความสนใจเยอะพอสมควร เรียกว่าเต็มร้านแบบพอดีๆ เอาเท่าที่ประมาณด้วยตัวเองผมว่าน่าจะเกิน 120 คนครับ ซึ่งประกอบไปด้วย blogger, สื่อ และผู้ที่สนใจทั่วไป โดยในงานมีทีมงานมาแนะนำตัว A10 อย่างครบถ้วนทุกมุม รวมถึงมีผู้บริหารหญิงจากไต้หวันมาร่วมด้วย ที่เหลือก็เป็นแขกที่ได้รับเชิญให้ร่วมแนะนำแอพพลิเคชั่นและการใช้งานครับ

นอกจากจะมีคนให้ความสนใจเยอะแล้วยังได้ยินมาว่ายอดจองถึงกับทำให้ทีมงานยิ้มไม่หุบเพราะเกินเป้า แต่เสียดายที่การจัดเตรียมของมีปัญหาทางเทคนิคนิดหน่อยทำให้ไม่สามารถให้เครื่องได้ทันที คนที่สั่งจึงต้องรอ 3-4 วัน ครับ

ภาพบรรยากาศก่อนเริ่มงาน

พื้นที่ในการนำเสนอข้อมูลต่างๆ

อาหารร้านนี้อร่อยมากกกก!

ตัวอย่างเครื่องที่ตั้งแสดงในบริเวณงาน

อาหาร อาหาร อาหาร...

ผู้บริหารหญิงที่บินมาร่วมงาน

ผมขึ้นพูดแนะนำ Tips ในการใช้ Android (ขโมยรูปมาจาก @kafaak :P)

ในงานมีโปรโมชั่นลดราคาสำหรับผู้ที่มาร่วมงาน

Garmin-Asus A10 ... เมื่อผู้นำระบบนำทางมาเจอหุ่นกระป๋องล้ำยุค

2010-09-11T18:54:00.008+07:00

หลังจากที่ได้ลองเล่น Garmin-Asus M10E ก่อนหน้านี้ได้ไม่นานและรู้สึกว่ามันก็เป็นโทรศัพท์รุ่นที่ค่อนข้างโอเค มาอาทิตย์นี้ผมได้มีโอกาสใช้งานรุ่นถัดมาอย่างจริงจังด้วยตัวเองซะที รุ่นที่ว่าก็คือ Garmin-Asus A10 โทรศัพท์ผสานระบบนำทางที่ออกมาได้ค่อนข้างลงตัว

Garmin-Asus A10 ที่ใช้ระบบปฏิบัติการ Android 2.1

ครั้งแรกที่ได้สัมผัสรู้สึกได้ทันทีถึงวัสดุที่ค่อนข้างดีและขนาดกำลังพอดีมือ แต่บอกตรงๆครับว่าผมไม่ได้ดูสเปคมันมาก่อน ผมเลยรีบค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับตัวเครื่องและก็ได้รายละเอียดหลักๆมาดังนี้

2G Network: GSM 850/900/1800/1900, 3G Network: HSDPA
DISPLAY: TFT capacitive touchscreen, 320 x 480 pixels, 3.2 inches
MEMORY: microSD, up to 16GB
CAMERA: 5 MP, 2592х1944 pixels, autofocus, Geo-tagging
Android OS
Java via third party application
Location-based applications
BATTERY: Standard battery, Li-Ion 1500 mAh (สำหรับผมแล้วข้อนี้คือ highlight เลยครับ)

แล้วผมก็รีบเอา SIM จากเครื่องที่ใช้อยู่มาทดลองทันที โดยไม่พลาดเก็บภาพตัวเครื่องไว้ก่อนด้วย

เมื่อใส่ซิมเสร็จเรียบร้อยก็เปิดเครื่องมาเห็นเจ้าตัวเขียวพร้อมโลโก้ของผู้ผลิตทันที

เมื่อบู๊ตเครื่องเสร็จแล้วก็เข้ามาสู้หน้า lock screen ของ Android ที่ดูสดสว่างใช้ได้ทีเดียว

พอลองถือดูก็จะเห็นว่าขนาดมันกำลังพอดีมือของผมจริงๆ

ตัวเครื่อง Garmin-Asus A10 มีปุ่มเปิดปิดเครื่องอยู่ด้านซ้ายบนและปุ่มปรับเสียงอยู่ด้านขวาของตัวเครื่อง นอกจากนั้นก็จะเป็นปุ่มแบบสัมผัส 3 ปุ่มคือ Back อยู่ซ้ายสุด Home อยู่ตรงกลางและ Menu อยู่ด้านขวา ซึ่งการตอบรับก็รวดเร็วดี จากนั้นเมื่อผม unlock แล้วก็จะเข้าสู่หน้าหลักของตัวเครื่อง ซึ่ง User Interface นี้มีชื่อว่า Breeze UI จะมีหน้าแรกเน้นไปที่ระบบนำทางให้ใช้งานได้อย่างรวดเร็ว

เมื่อลองเลื่อนหน้าจอไปทางด้านขวาก็จะพบไอคอนของแอพพลิเคชั่นต่างๆตามแบบฉบับของ Android ที่เราคุ้นเคย

ซึ่งหากต้องการเรียกดูหน้าทั้งหมดก็สามารถกดที่ปุ่ม Home มันก็จะแสดงผลเป็นหน้ารวมหน้าย่อย นอกจากนั้นยังสามารถเพิ่มหน้าได้อีกหากต้องการ

แต่สำหรับใครที่อยากเปลี่ยนหน้าตาของตัวเครื่องก็สามารถเลือกใช้ Classic UI ได้ หน้าตาก็จะเป็นแบบนี้ครับ

ซึ่งเมนูทั้งหมดจะย้ายไปอยู่ด้านขวา หากต้องการเรียกใช้งานก็สามารถเรียกแถบออกมาได้โดยการเลื่อนแถบไปทางซ้ายมือ เราก็จะเห็นไอคอนทั้งหมดและสามารถเลื่อนขึ้นลงเพื่อดูได้

คราวนี้เราลองมาดูในส่วนของการใช้งานหลักๆกันบ้างนะครับ เริ่มจากส่วนสำคัญของโทรศัพท์ นั่นก็คือการโทร...

จะเห็นว่าแถบหมายเลขค่อนข้างใหญ่และกดได้สะดวกมาก นอกจากนั้นแถบด้านบนจะแบ่งเป็นหมายเลขที่ติดต่อล่าสุด, รายชื่อทั้งหมด และหมายเลขกลุ่มที่ตั้งไว้สำหรับติดต่อบ่อยๆอีกด้วย

มาดูในส่วนของกล้องบ้างครับ การถ่ายภาพก็ทำได้ง่ายดี และสามารถปรับแต่งโหมดการถ่าย การปรับเอฟเฟคต์ และขนาดของภาพได้ตามที่ต้องการ

ภาพระหว่างที่ถ่าย

ภาพที่ได้จากการถ่ายโดยไม่ตั้งค่าใดๆ

ซึ่งเท่าที่ลองถ่ายรูปดูผมก็ค่อนข้างโอเคกับคุณภาพของภาพที่ได้ และชัตเตอร์ก็ค่อนข้างเร็วแม้จะไม่ทันทีก็ตาม และในส่วนของการเล่นวิดีโอก็ใช้งานได้ดี ผมลองกับไฟล์ที่มากับเครื่องก็จะเห็นว่าลื่นและชัดเจนดี

สำหรับ browser เองหน้าตาแปลกไปเล็กน้อยจากตัวที่มากับ Android แต่ในการใช้งานบน A10 ก็ถือว่าใช้งานได้ปกติ สามารถแสดงผลได้ครบถ้วนและไม่มีปัญหาใดๆกับภาษาไทย ยกเว้นแต่การกดให้ตรงกับลิงค์ที่เป็นภาษาไทยซึ่งเป็นปัญหามาตรฐานของโทรศัพท์ Android ทุกรุ่นอยู่แล้ว

ส่วนของ Gallery ก็มาตรฐานและช่วยให้การแชร์รูปทำได้อย่างง่ายดายผ่านช่องทางต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นอีเมลล์, Facebook, Twitter ก็ทำได้ทันที

ที่น่าสนใจก็คือส่วนของการส่งข้อความที่สามารถส่งพิกัดที่เราอยู่ให้ผู้รับได้ด้วย แต่เท่าที่ผมลองมันไม่ส่งไปยังรุ่นอื่น ผมเดาว่ามันคงจะส่งไปหาเครื่องที่เป็น Garmin ด้วยกันครับ ส่วนข้อความอื่นๆนั้นก็ทำงานได้ปกติดีครับ

ที่เรียกว่าโดดเด่นก็คือส่วนของ Settings หรือการตั้งค่า ซึ่งจากที่ผมลองเรียกได้ว่ามันมีส่วนให้ตั้งค่าเยอะมาก! เราสามารถตั้งค่าของการใช้งานได้ละเอียดมาก ไม่ว่าจะเป็นส่วนที่มากับตัว Android อยู่แล้วที่แม้จะถูกจัดวางจำแหน่งใหม่แต่ก็ยังครบถ้วน และส่วนที่มากับระบบของ Garmin ก็หลากหลายมาก

ทีนี้ก็มาถึงส่วนที่เป็นจุดแข็งของ Garmin-Asus A10 นั่นก็คือระบบนำทางจาก Garmin ซึ่งเราสามารถใช้งานได้จากหน้าหลักของเครื่องเลย โดยเริ่มจากการป้อนสถานที่ที่ต้องการจะไป

จากนั้นตัวโปรแกรมก็จะทำการค้นหาและแสดงผลตัวเลือกทั้งหมด

เมื่อเจอจุดหมายปลายทางที่ต้องการแล้วก็สามารถคลิกดูตำแหน่งบนแผนที่ได้ ซึ่งที่ผมชอบก็คือการที่เราสามารถเลือกได้ว่าจะโทรติดต่อสถานที่นั้นๆหรือเลือกให้ตัวโปรแกรมนำทาง

ถ้าเลือกที่การโทรตัวโปรแกรมก็จะโทรติดต่อให้ทันที

หรือถ้าต้องการให้นำทาง ตัวโปรแกรมจะถามว่าเป็นโหมดการขับรถหรือการเดิน

จากนั้นก็จะแสดงแผนที่และเริ่มนำทางทันที

ซึ่งผมก็สามารถที่จะดูระหว่างที่อยู่บนรถได้ตลอดทางทั้งในรูปแบบการนำทาง และรูปแบบแผนที่ทั่วไป

แต่จุดที่ยอดเยี่ยมที่สุดอีกอย่างของ A10 ก็คือความสามารถในการจับภาพหน้าจอได้ ทำให้เราสามารถจับภาพเพื่อส่งให้กับเพื่อนได้อีกด้วย

นอกจากการนำทางแล้ว Garmin-Asus A10 ยังมีฟังก์ชั่นอื่นๆอีกหลายอย่าง เรียกว่าครบสูตรของ Garmin เลยจริงๆ ซึ่งผมได้ลองเล่นโดยค้นหาสถานที่ที่น่าสนใจต่างๆก็ได้ข้อมูลที่หลากหลายและน่าประทับใจมาก

หลังจากที่ลองเล่นมาได้ไม่กี่วันผมก็รู้สึกว่า Garmin-Asus A10 เป็น Android อีกรุ่นที่น่าสนใจ ทั้งวัสดุของตัวเครื่องที่ค่อนข้างดี หน้าจอสัมผัสที่ตอบสนองได้อย่างรวดเร็วและไม่หน่วง สีที่ค่อนข้างสดและสว่าง และแบตเตอรี่ที่ทำให้สามารถใช้งานได้ทั้งวันโดยไม่ต้องกลัวแบตฯหมดระหว่างวัน หากจะมีจุดที่ผมยังไม่คุ้นก็คือการที่ตัวเครื่องไม่มี trackball หรือ trackpad แต่สำหรับคนที่ไม่ได้ใช้มาตั้งแต่แรกอาจจะไม่รู้สึกอะไรก็ได้ครับ นอกจากนั้น เนื่องจากว่า OS ของเครื่องที่ผมลองยังไม่ใช่ตัวที่จะวางจำหน่ายอย่างเป็นทางการ ดังนั้นผมยังพบปัญหาในการพิมพ์เล็กน้อย แต่เชื่อว่าเมื่อถึงเวอร์ชั่นที่วางขายอย่างเป็นทางการปัญหานี้คงหมดไป

ผมขอให้คะแนน Garmin-Asus A10 ที่ 8/10 และน่าจะได้ 8.5/10 ได้ง่ายๆหากราคาขายไม่เกิน 14,000 บาทเพราะจะถือว่าการใช้งานคุ้มกับราคามากครับ

Where are you going ,Garmin Asus M10E?

2010-08-29T08:57:00.002+07:00

เมื่อวานมีโอกาสได้ไปร่วมงานแนะนำมือถือรุ่นใหม่จาก Garmin + Asus ที่บ้านไร่กาแฟเอกมัย ตอนแรกที่ได้ยินก็คิดว่าตัวโทรศัพท์คงไม่มีอะไรมาก น่าจะเน้นที่ระบบนำทาง, คุยได้, มีฟีเจอร์พื้นฐานทั่วไปเท่านั้น แต่พอได้ไปเห็นก็พบว่าตัวโทรศัพท์เองถูกออกแบบมาให้เป็นมากกว่านั้น และนั่นก็คือจุดที่น่าสนใจครับ

Garmin Asus M10E เป็นโทรศัพท์ที่ใช้ระบบปฏิบัติการ Windows Mobile 6.5 และผลิตโดย 2 เจ้าที่ค่อนข้างมีประสบการณ์ก็คือ Garmin ผู้เชี่ยวชาญเรื่องระบบนำทาง และ Asus ผู้ผลิตอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่พวกเราคุ้นเคยกันอยู่แล้ว สัมผัสแรกเรียกว่าเกินความคาดหมายผมพอสมควรเนื่องจากผมเป็นคนหนึ่งที่ไม่ได้ประทับใจกับ Windows Mobile เลย เนื่องจากความช้า หน้าตาที่ไม่สวยงามและการที่เครื่องค้างบ่อยๆ แต่ M10E ถือว่าทำให้หน้าตาน่าดู ความเร็วโอเคแม้จะไม่ถึงระดับ iPhone หรือ Android และมันมาพร้อมกับแอพพลิเคชั่นที่ค่อนข้างจะเยอะจนลืมไปชั่วคราวว่ากำลังจับโทรศัพท์ที่ชูจุดขายเรื่องระบบนำทางอยู่

ตัวเครื่องขนาดพอดีมือ หน้าจอใหญ่ชัดเจน สีโอเค แต่อาจจะเป็นเพราะผมไม่คุ้นเคยกับ Windows Mobile ผมเลยรู้สึกงงๆในการใช้งานว่าต้องกดอะไรบ้าง ถ้าเป็น website ผมคงจะเรียกว่าออกแบบ sitemap แปลกๆนิดหน่อย แต่ประเด็นของผมไม่ได้อยู่ที่เรื่องตัวเครื่อง แต่อยู่ที่จุดประสงค์ของโทรศัพท์ตัวนี้มากกว่ครับ

Garmin Asus M10E ถ้าจะว่าไปแล้วตัวชื่อมัน geek ขั้นสูงทีเดียว Garmin ก็ระบบนำทางจ๋า Asus ก็เป็นแบรนด์ที่ค่อนข้างจะ geek และชื่อรุ่น M10E ที่ยังกระด้าง ซึ่งสวนทางกับอุปกรณ์ยุคใหม่ๆที่มีชื่อที่จำง่ายและเอาผู้บริโภคเป็นที่ตั้งมากขึ้น ดังนั้นด้วย 3 ชื่อรวมกันมันจึงกลายเป็นภาพของอุปกรณ์ที่ค่อนข้างจะเจาะกลุ่มเฉพาะพอสมควร แต่หลังจากที่ได้ฟังและเห็นตัวอย่างโฆษณากลับพบว่าเจ้าอุปกรณ์ตัวนี้ต้องการจะเจาะกลุ่ม mass เพราะตัวโฆษณาเป็นผู้หญิงวัยรุ่นใช้งาน social networks ซึ่งเรียกว่าขัดกับความรู้สึกพอสมควรเพราะระหว่างการ present นั้นส่วนใหญ่เพ่งไปที่เรื่องระบบนำทางซะเกือบทั้งหมด แต่พอเข้าไปดูที่เมนูของตัวเครื่องพบว่ามีแอพฯทั่วไปเต็มไปหมด ไม่ว่าจะ Facebook, Twitter, Foursquare, แช็ต คือถ้าจะเอามาเติมเต็มให้คุ้มผมว่าอันนั้นปกติ เป็นสิ่งที่ควรทำ แต่การสื่อสารกับผู้บริโภคอาจจะต้อง in line มากกว่านี้ และอาจจะต้องมาดูว่าจริงๆแล้วกลุ่มเป้าหมายของ M10E เป็นใครกันแน่ เพราะส่วนตัวแล้วผมไม่แน่ใจว่าถ้าผมจะซื้อ smart phone ผมจะอยากได้ navigation system เป็นตัวนำหรือเปล่า หรือถ้าผมเป็นคนที่ต้องใช้ navigation system เป็นประจำถึงขนาดที่ต้องซื้อตัวนี้ ผมเองจะให้ความสำคัญกับ social networks ซักแค่ไหน ซึ่งมันก็กลับมาที่จุดเดิมคือจริงๆตัว M10E ถูกออกแบบมาเพื่อจับกลุ่มลูกค้ากลุ่มไหนกันแน่

ผมคงจะไม่วิจารณ์มากเพราะจริงๆมันก็เป็นโทรศัพท์ที่คุณภาพโอเคตัวหนึ่งเลยทีเดียว แต่ผมแค่อยากเห็นทิศทางที่ชัดเจนของการตลาดมากกว่า ไม่งั้นโทรศัพท์นำทางตัวนี้อาจจะหลงทางซะเองก็ได้ครับ

Once in a lifetime

2010-08-23T20:56:00.004+07:00

ไหนๆบล็อกก่อนหน้านี้ก็เล่าเรื่องตอนไปแลกเปลี่ยนที่ Australia เลยขอเล่าต่อ แต่คราวนี้จะเล่าในอีกมุม เป็นมุมของการทำอะไรแปลกๆที่ไม่เคยทำมาก่อนตอนอยู่เมืองไทยครับ แต่เนื่องจากมันมีหลายอย่างมาก ผมขอเลือกมาเล่าแค่ 9 อย่างละกันครับ :)

สิ่งแรกที่ทำเลยก็คือการเลือกวิชาเรียน ผมใฝ่ฝันมานานแล้วว่าอยากเรียนอะไรที่ไม่มีโอกาสได้เรียนที่เมืองไทยบ้าง พอวันแรกที่ไปถึงโรงเรียนผมมองหาอะไรที่แปลกที่สุดก่อน แล้วผมก็เจอมันเข้าให้... วิชา Drama ครับ ใช่ วิชาการแสดง! นี่แหละ สิ่งที่อยากลอง บุคลิกทื่อๆแบบเรานี่แหละน่าจะตรงข้ามกับ Drama แบบพอดีๆ จะได้ฉีกความเป็นตัวเองอย่างสมบูรณ์แบบ และแล้วก็ไม่ผิดหวังครับ มันเป็นอะไรที่ตรงข้ามกับสิ่งที่ผมคุ้นเคยอย่างสุดๆจริงๆ จากที่ทุกอย่างคือกฎ สมการ สูตร วันนี้มันคืออารมณ์ ความลื่นไหล ความสมจริง ผมเข้าเรียนและได้อยู่ในทีมที่จะต้องเล่นละครกรีกเรื่อง Oedipus Rex ผมต้องเรียนรู้เยอะกว่าชาวบ้านเพราะไหนจะภาษา ไหนจะพื้นความรู้เกี่ยวกับนิยายกรีก ไหนจะทักษะการวางท่าทางที่ไม่มีเลย ใครจะไปคิดว่าการออกแบบตัวละครที่เราจะเล่นมันต้องดูกันละเอียดขนาดนั้น ผมต้องเรียนรู้ว่าถ้าเราจะแสดงเป็นตัวอะไร มันต้องดูกระทั่งท่าเดิน มุมการเงยหน้า การแกว่งแขน ความเร็วในการพูด ฯลฯ เพราะพวกนี้มันคือการสื่อสารด้วยท่าทางทั้งหมดและมันคือส่วนที่จะทำให้ตัวละครดูสมจริง การเข้าเรียน Drama ทำให้ความแข็งทื่อของผมลดลงระดับหนึ่งเลยทีเดียว (ผมคิดเอาเองนะ) และมันก็จับพลัดจับผลูจริงๆ ทีมที่ผมอยู่สามารถเข้าไปแข่งขัน Greek Play ของรัฐ New South Wales และได้ที่ 4 ของรัฐมาซะงั้น :D
การเดิน... ฟังดูไม่น่ามีอะไรแปลก แต่มันแตกต่างจากตอนอยู่เมืองไทยก็ตรงที่ผมต้องเดินไป-กลับทุกวันวันละ 7 กม.นี่แหละครับ อย่างที่เขียนไปคราวก่อนว่าบ้านอยู่ลึกมากกกก ดังนั้นผมและเด็กๆในบ้านต้องตื่นตั้งแต่ตีห้าครึ่งทุกวันเพื่อออกเดินจากบ้านไปขึ้นรถโรงเรียน ซึ่งระยะทางที่เดินก็ 3.5 กม.ถ้วนครับ และแน่นอนว่าตอนกลับจากโรงเรียนก็ต้องเดินระยะทางเท่ากัน สรุปเป็น 7 กม... ตามทันนะครับ :D และการเดินระยะทางขนาดนี้เอง มันเป็นการฝึกความใจเย็นและความอดทนของผมซึ่งผมรู้สึกว่ามันมีประโยชน์ต่อชีวิตตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา นอกจากนั้นเวลาที่ต้องเดินเยอะๆผมไม่รู้สึกว่ามันจะลำบากอะไรมากมาย แถมมันก็เป็นการออกกำลังกายที่ดีซะด้วย
ระหว่างที่ไปเรียนที่นั่น ผมกลายเป็นเด็กที่เก่งคณิตศาสตร์ที่สุดในห้องไปโดยปริยาย ทั้งๆที่ตอนอยู่เมืองไทยไม่เคยติด Top 10 เลย เวลาสอบที่โน่นเต็ม 100 เป็นว่าเล่น นั่นเป็นเพราะว่าหลักสูตรบ้านเราโหดกว่าเยอะเลยครับ ทั้งเรียนที่โรงเรียน ทั้งเรียนพิเศษ ไหนจะการบ้านอีก ใครมาเจอการเรียนแบบบ้านเราแล้วไปเจอแบบที่ผมเจอก็ top ได้ทั้งนั้นแหละครับ และด้วยความที่ได้คะแนนโดดเด่นขนาดนั้น มันก็เลยเลี่ยงไม่ได้ที่จะถูกส่งไปแข่งขันคณิตศาสตร์ และผลลัพธ์ก็ออกมาเท่ห์อีกแล้ว ได้คะแนน Top 2% ของรัฐ คราวนี้ผู้อำนวยการโรงเรียนเรียกให้ไปโชว์ตัวต่อหน้าคนทั้งโรงเรียนเลย วันนั้นรู้สึกตัวเองหล่อมาก :D ตอนที่อยู่ต่อหน้าคนเยอะยังนึกอยู่เลยว่า "เอาวะ เก็บเกี่ยวความภูมิใจให้เต็มที่ กลับไปก็ไม่มีแล้วโอกาสแบบนี้" T.T
แต่งตัวประมาณพวก cosplay ในวัน Halloween... ปกติผมไม่ชอบหรอกครับ แต่งตัวโน่นนี่ จะบ้ารึไง แต่ไหนๆก็อยู่ต่างแดนแล้ว บ้าให้เต็มที่ วันนั้นเลยรวมกับเพื่อนกลุ่มที่สนิทแต่งตัวเป็น The Addams Family ซะเลย โดยผมแต่งเป็น Gomez แล้วพวกเราก็ทำตัวบ้ากันให้เต็มที่ตลอดทั้งวัน ถึงตอนนี้จำไม่ได้แล้วด้วยว่าวันนั้นได้เรียนอะไรไปบ้างหรือเปล่า ไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับการศึกษาเหลืออยู่เลย แต่ความไม่ธรรมดาก็มาเยือนอีกเมื่อหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นมาขอถ่ายรูปกลุ่มเราลงหนังสือพิมพ์ เสียดายที่ผมทำมันหายไปแล้ว แต่จำได้ว่าวันนั้น family ผมซื้อมาอย่างน้อยๆก็ 5 ฉบับได้ ขี้เห่อเหมือนกันนะเนี่ย...
Surf and drown... มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ทั้ง family ไปเที่ยวต่างเมือง ไปอยู่บ้านพักติดหาดที่สวยมากๆ ผมจำได้ว่าเป็นทางที่จะตรงไป Canberra แต่จำชื่อเมืองไม่ได้แล้ว บ้านพักค่อนข้างเป็นส่วนตัวและคลื่นค่อนข้างแรง ต่อมอยากลองผมก็ทำงานอีกครั้ง ผมอยากลองเล่น surf ดูทั้งๆที่ว่ายน้ำก็ไม่เป็น (น่าอายจริงๆ) ผมก็เลยเริ่มจากอะไรง่ายๆ เป็นบอร์ดสำหรับนอนแล้วให้งอขาขึ้น พอคลื่นมาคลื่นมันก็จะดันขาเราให้เคลื่อนไปตามกระแสน้ำ โอ้โห ขอบอกว่ามันมากๆครับ! นี่ขนาดเว่าเป็นการ surf แบบเด็กอ่อนหัดมันยังสนุกขนาดนี้ ถ้าของจริงมันคงต้องเจ๋งมากๆแน่ๆ พอสักพักผมก็เริ่มเหนื่อย เลยคิดว่าจะไปเล่นน้ำเฉยๆก็พอ แต่แล้วความไม่ธรรมดาก็มาหาอีก ผมโดนสิ่งที่เรียกว่า Riptide จัดการ มันคือกรณีที่คลื่นลูกใหม่พัดเข้ามาและพยายามดันเราเข้าฝั่ง แต่ในขณะเดียวกันคลื่นลูกเก่าก้พยายามลากเราลอยลงไปในทะเล พอ 2 ลูกมาเจอกัน มันผลักให้หัวผมทิ่มไปข้างหน้าและดึงขาผมให้ถอยกลับไปในทะเล ผมจมทันที ไม่ว่าจะพยายามถีบตัวเข้าฝั่งเท่าไหร่มันก็เหมือนจะไม่ไปไหนเลย จนน้องคนหนึ่งเห็นต้องรีบวิ่งมาช่วย แต่ความซวยบังเกิด มันดันมาจมเป็นเพื่อนผม! เราทั้งถีบทั้งเหวี่ยงแขนกระจัดกระจายกว่าที่จะหลุดออกมาได้ จำได้ว่านอนนิ่งๆเพื่อสงบสติอารมณ์ไม่น่าจะต่ำกว่าครึ่งชั่วโมงครับ
Bikini party... หึๆ อยากอ่านเรื่องนี้กันล่ะสิ ไม่เล่าครับ :P ถึงจะไม่เท่า Baywatch แต่มันก็โอเคเลยล่ะ ฮ่าๆ
Bungee Jumping อันนี้เป็นความสนุก ความประทับใจ ความสะใจ ความตื่นเต้นที่ปนกันอย่างแยกไม่ค่อยออก การโดดบันจี้เป็นความสุดโต่งหนึ่งที่อยากทำมานานแล้ว เห็นในทีวีก็รู้สึกว่ามันบ้าดี พอมาเล่นจริงๆ เออ... บ้าจริงๆด้วย หลายๆคนที่ไม่เคยเล่นคงคิดว่าความน่ากลัวคือการโดดให้ตัวเองร่วงลงมา แต่จริงๆแล้วเปล่าเลยครับ อันนั้นมันแค่จุดเริ่มต้น ความน่ากลัวจริงๆคือตอนที่มันดีดกลับครับ คือทุกคนจะเตรียมใจสำหรับการร่วง แต่น้อยคนที่จะเตรียมใจเผื่อสำหรับตอนที่เราดีดกลับ ไม่ค่อยมีใครคิดว่ามันจะรู้สึกยังไงที่เห็นโลกทั้งใบค่อยๆห่างจากเราออกไป ผมจำได้แม่นว่าสัญชาติญาณสั่งให้ความพยายามคว้าอะไรไว้สักอย่าง มันเลยเหมือนคนบ้าที่พยายามจะคว้าน้ำทะเลข้างล่างไว้ไม่ให้ห่างออกไป สมเพชตัวเองจริงๆ ฮ่าๆ
นอนในหลุมกลางทะเลทราย... อันนี้เล่าไปในบล็อกก่อนหน้านี้ รบกวนไปอ่านอันนั้นนะครับ :)
ปีนหินก้อนที่ใหญ่ที่สุดในโลก ถ้าใครเคยเห็นรูปประเทศออสเตรเลียจะเห็นว่ามีรูปภูเขาลูกหนึ่งอยู่เสมอ มันเรียกว่า Ayer's Rock หรือ Uluru ในภาษาชาว Aborigines ครับ นั่นแหละครับที่พวกผมไปปีนกันมา เราปีน Uluru ไปจนถึงยอดที่ลมแรงมากๆ เราสามารถปลิวหลุดออกจากเขาลูกนี้ได้ทุกขณะ แต่ความเสี่ยงและความตื่นเต้นนี่เองมันทำให้เราสนุกและหยุดไม่ได้จนกว่าจะถึงยอด และมันก็เป็นเรื่องที่น่าภูมิใจจริงๆที่เราไปถึงยอดของมันได้

และนี่ก็คือความสนุกที่แปลกใหม่ 9 อย่างของผม มันยังมีอีกมากมายเลยที่ทำให้ 1 ปีนั้นเป็นปีที่ดีที่สุดปีหนึ่งในชีวิต แต่หลายๆอย่างคงไม่สามารถออกอากาศได้ ใครอยากรู้มาถามได้นะครับถ้ามีโอกาสได้เจอกันครั้งหน้า แล้วคุณมีความทรงจำอะไรที่แปลกๆแต่น่าจดจำบ้าง มาเล่าให้ฟังบ้างนะครับ :)

Life on the hill

2010-08-21T22:54:00.003+07:00

ในปี 2540 ก่อนที่ใครจะรู้ว่าจะมีเหตุการณ์ที่จะเปลี่ยนประเทศเราไปอย่างมากมาย ผมเองในตอนนั้นยังอยู่ม.5 เป็นเด็กต่างจังหวัดที่กำลังเตรียมตัวบินข้ามน้ำข้ามทะเลไปหาประสบการณ์ใหม่ภายใต้โครงการที่ฟังดูดีที่คนทั่วไปรู้จักว่า "โครงการนักเรียนแลกเปลี่ยน AFS" โดยผมเลือกปลายทางไว้ที่นครซิดนี่ย์ ประเทศออสเตรเลีย ประเทศที่คนทั้งโลกเรียกว่า Down Under ประเทศที่มีสัตว์น่ารักๆอย่างจิงโจ้ วอมแบต และแทสเมเนี่ยนเดวิล...

ผมเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ได้รับการยืนยันเรื่อง host family ช้ามาก ทั้งบ้านผมร้อนใจมากเมื่อถึงอาทิตย์สุดท้ายก่อนเดินทาง ทุกคนเป็นห่วงว่าผมจะไปอยู่ยังไงเป็นปีโดยที่ไม่มีครอบครัวที่โน่นรับไปเลี้ยงดู ผมเองกลับไม่ได้ห่วงเรื่องนี้เลย รู้แต่ว่าตื่นเต้น อยากออกไปดูโลกใหม่ อยากไปเจอฝรั่ง อยากไปฝึกภาษา อยากไปใช้ชีวิตอิสระด้วยตัวเอง อยากโน่นอยากนี่ ไม่รู้หรอกว่ามันลำบากมากยังไงถ้าไม่มีใครรับไปเลี้ยง จนกระทั่งวันก่อนบิน ผมถึงได้ซองจากเจ้าหน้าที่ AFS บอกว่าผมได้ครอบครัวแล้ว ได้แบบนาทีสุดท้าย เป็นชาว Irish ที่ย้ายมาตั้งรกรากที่ออสเตรเลีย 13 ปีก่อน สำหรับผมแล้ว ณ จุดนั้นอะไรก็ตื่นเต้นหมด ต่อให้เป็นชาวดาวนาเม็กผมก็คงไม่เกี่ยงแล้วล่ะ :D

และแล้วผมก็ได้ขึ้นเครื่องข้ามน้ำข้ามทะเลไปสู่ดินแดนใหม่ที่รอคอยเสียที มันตื่นเต้นมากๆ เป็นครั้งแรกที่ไปต่างประเทศด้วยตัวเองและไม่มีครอบครัวไปด้วย ภาษาอังกฤษก็ไม่ได้ดีเลิศเลออะไร ถึงจะเคยติดท็อปตอนสอบภาษาอังกฤษบ้าง แต่อย่างที่ทุกคนรู้ เด็กไทยเก่ง grammar แต่สนทนาจริงบัดซบ (ถ้าแรงไปขอโทษนะครับ) คราวนี้เอาแล้วเว้ย พก grammar มาลุยกับเจ้าของภาษาซะที ยังไงเกมนี้ก็ต้องชนะ หนีกลับบ้านก่อนไม่ได้อยู่แล้ว

วันแรกที่ได้เจอหน้า host family ผมออกแนวมึนเล็กน้อย คือทุกอย่างมันดูใหม่และแปลกไปหมด อยู่ๆผมต้องเรียกใครไม่รู้ว่า dad แล้วไหนจะน้องอีก 4 คน เจอ dad ครั้งแรกตื่นเต้นใช้ได้ shake hand เสร็จแล้วยื่นมือไป shake hand ใหม่ บ้าชัดๆ ฮ่าๆๆ แล้วก็ได้เวลาเดินทางสู่บ้านใหม่ บ้านที่จะต้องอยู่อีก 1 ปีเต็ม แล้วผมก็นั่งเบียดกับน้องๆผ่านทิวทัศน์บ้านช่องที่ดูดี อากาศกำลังดี ดูไปเรื่อยๆ พอออกนอกเมืองไปสักพักก็เริ่มเห็นต้นไม้มากขึ้น บ้านเรือนเริ่มน้อยลง แล้วต้นไม้ก็มากขึ้น แล้วบ้านเรือนก็น้อยลง แล้วต้นไม้ก็มากขึ้น แล้วบ้านเรือนก็หายไป... นี่กูกำลังจะไปไหนเนี่ย??

ผมจำไม่ได้ว่านั่งในความเงียบในรถคันเล็กๆนั้นนานเท่าไหร่ แต่ที่ผมรู้ มันเหมือนกับนั่งข้ามศตวรรษกันเลยทีเดียว ยังนั่งสงสัยกับตัวเองว่า แล้วถ้าจะออกไปไหนทีผมต้องทำยังไงเนี่ย เอ๊ะ หรือข้างในนี้มีเมืองอยู่ ยังแอบลุ้นแบบลมๆแล้งๆ จนในที่สุดรถก็มาจอดที่บ้านหลังหนึ่ง เป็นบ้านชั้นเดียวแบบฝรั่งที่เคยเห็นในหนัง มันอยู่บนยอดเนินเตี้ยๆแบบโดดเด่นมาก เป็นบ้านที่ทุกอย่างที่อยู่รอบๆมีอย่างเดียวคือ...ป่า!! ผมลงจากรถแล้วก็ได้สูดอากาศที่แสนดีเข้าไปเต็มๆ ผมหันดูรอบทิศ ใจนึงแอบกลัว อีกใจผมตกหลุมรักกับสถานที่นี้ทันที ผมอยู่บนยอดเขาที่มีบ้านเพียงหลังเดียว มองลงไปข้างล่างไกลๆมีคลองเล็กๆอยู่ มันคือธรรมชาติที่เหมือนในนิยายเลยแฮะ... แล้วความเป็นวิทยาศาสตร์ของผมก็กลับมาอีกครั้ง... ไหนล่ะ เสาไฟฟ้า? ไหน? ทางไหน? มันไม่มีเสาไฟฟ้า!! ชิบหายละ

หลังจากนั้นสักครู่ผมก็ได้รับการแนะนำตัวกับคนในครอบครัวอย่างเป็นทางการ เป็นครอบครัวที่น่ารักดี ผมรู้ตัวว่าผมจะเข้ากับครอบครัวนี้ได้สบายๆ แต่สิ่งที่ผมยังทำใจไม่ได้ก็คือ ตอนที่นั่งคุยกันนั้นเป็นเวลาค่ำๆแล้ว มีไฟเปิดอยู่แค่นิดหน่อย ผมก็สงสัย เลยถามว่าเรื่องไฟฟ้านี่ยังไง ผมถึงได้รู้ว่าบ้านหลังนี้ไฟฟ้าเข้าไม่ถึงจริงๆ และไม่พอ น้ำประปาก็เข้าไม่ถึงด้วย ดังนั้นทุกอย่างที่ใช้อยู่จึงเป็นไฟจากแบตเตอรี่และน้ำฝน! อืมมม ผมคงต้องปรับตัวครั้งใหญ่จริงๆ เรื่องไฟไม่เท่าไหร่แต่เรื่องน้ำนี่ผมเดือดร้อน ผมชอบอาบน้ำ ปกติก็คือบางทีอาบเสร็จแล้วแต่ก็ยังชอบให้น้ำไหลผ่านตัวไปเรื่อยๆ มันสบายดี คราวนี้มีน้ำจำกัดจะทำยังไง ถ้าไม่ได้อาบน้ำจะอยู่ยังไง เฮือกก..

ในอาทิตย์แรกผมก็ได้เรียนรู้ทันทีว่า ไฟฟ้าที่ใช้ในบ้านนั้นมีที่มาอยู่ 2 แหล่ง นั่นก็คือจากแผง solar cell ที่ตั้งอยู่ข้างๆบ้าน ตัวแผงถูกวางเรียงกันและต่อสายไฟเข้ากับตู้แบตเตอรี่ข้างๆ ถ้าวันไหนแดดดี เราก็จะเห็นของเหลวในแบตเดือดปุดๆ แล้วนั่นก็หมายความว่าเราสามารถที่จะดูทีวีถึง 5 ทุ่มได้ แต่ถ้าวันไหนฟ้าปิด แดดน้อย เราก็อาจจะต้องเข้านอนกันตั้งแต่ 3 ทุ่ม มันคือวงจรการใช้ชีวิตที่ขึ้นอยู่กับพระอาทิตย์จริงๆ แต่ก็ไม่แย่เกินไปนัก เพราะเรายังมีแหล่งพลังงานที่ 2 อยู่ นั่นก็คือเครื่องปั่นไฟ ใครนึกไม่ออกให้นึกถึงเครื่องยนต์ที่พอเติมน้ำมัน ดึงสายแรงๆทีนึงเครื่องก็จะติด นั่นล่ะครับ พลังงานที่ได้ก็จะต่อเข้าไปที่ระบบไฟฟ้าในบ้านเหมือนกัน แต่วิธีนี้มันต้องใช้น้ำมัน ซึ่งมีราคา เสียงดัง และมีควันเสีย เราจึงจะใช้เครื่องปั่นไฟเมื่อตอนที่จำเป็นจริงๆเท่านั้น เช่น ซักผ้า หรือวันที่แบตฯอ่อนแต่ต้องใช้ไมโครเวฟ เป็นต้น

ผมค้นพบว่า จริงๆแล้วมนุษย์เรามีความสามารถในการปรับตัวได้สูงกว่าที่เราคิด หลังจากผ่านไปแค่สองสามอาทิตย์ ผมก็เริ่มคุ้นเคยกับการใช้ชีวิตแบบนี้ ผมสามารถที่จะเข้านอนสามทุ่มได้ ซึ่งจริงๆแล้วต้องบอกว่ามันมีความสุขด้วย อย่างแรก พอไฟดับหมดแล้ว เราจะได้ยินเสียงลม เห็นต้นไม้ลางๆผ่านหน้าต่าง เห็นดาว หรือถ้าวันไหนฟลุ้คๆ ผมก็จะเห็นจิงโจ้กระโดดไปมาในลานหน้าบ้านด้วย นี่มันคือธรรมชาติที่ยอดเยี่ยมที่สุดแล้ว หลายๆครั้งผมมีโอกาสได้นั่งดูต้นไม้ไหว ดูดาว แล้วก็นั่งปล่อยความคิดมันไหลไปเรื่อยๆ หลายครั้งผมคิดถึงครอบครัวจนแทบจะร้องไห้ แต่ผมก็รู้ว่านี่แหละ เป็นการมาฝึกตัวเองที่มีค่ามากเกินกว่าจะมานั่งร้องไห้หาพ่อแม่ ผมไม่ใช่เด็กเล็กๆแล้ว ผมจะไม่ยอมแพ้จนกว่าผมจะบรรลุสิ่งที่ผมต้องการ และสิ่งแรกที่ผมต้องบรรลุก็คือ การอยู่ที่นี่ให้รอดให้ได้

หลังจากที่ผมเริ่มปรับตัวกับเรื่องไฟฟ้าได้ ผมก็พบว่าผมเริ่มปรับตัวกับการใช้น้ำได้เหมือนกัน ที่บ้านนี้มีแทงค์น้ำขนาดใหญ่อยู่ข้างๆตัวบ้าน พวกเรามีหน้าที่ในการตรวจดูระดับน้ำอย่างต่อเนื่อง เพราะนั่นหมายถึงว่าเราจะมีน้ำสำหรับดื่มและอาบได้อีกแค่ไหน ผมเองไม่เคยรู้สึกต้องการให้มีฝนตกมากขนาดนี้มาก่อนในชีวิต ผมเองเป็นคนไม่ชอบฤดูฝน ไม่ชอบให้เสื้อผ้าเปียก ไม่ชอบการติดแหงกออกไปไหนไม่ได้ แต่การมาอยู่ที่นี่ทำให้ผมมีความสุขได้เวลาที่ฝนมาเยือน เพราะนั่นหมายถึงว่าเราสามารถที่จะอาบน้ำได้อย่างเต็มที่ถ้าหากว่าฝนยังตกอยู่ มันคือความสุขเล็กๆแต่มีความหมาย

หลังจากผ่านไปได้ราวๆครึ่งปีผมลองหันมามองดูความเปลี่ยนแปลงของตัวเองแล้วก็พบว่าพฤติกรรมของผมได้เปลี่ยนไปเรียบร้อยแล้ว ผมไม่เปิดไฟฟุ่มเฟือย ผมอาบน้ำเร็วขึ้นเยอะ และเวลาที่ผมไปไหนก็ตามผมจะเปิดก๊อกเท่าที่จะเป็นจริงๆ มีหลายครั้งที่ไปบ้านเพื่อนแล้วพบว่าตัวเองไล่ปิดไฟในห้องที่ไม่มีใครอยู่ มีครั้งหนึ่งเจ้าของบ้านเดิมมาถามว่าเป็นอะไรหรือเปล่า ฮ่าๆๆ แต่ผมกลับรู้สึกว่าผมทำในสิ่งที่ควรทำ และผมภูมิใจที่ได้นิสัยใหม่นี้มา

จนกระทั่งกลับมาเมืองไทยที่บ้านก็สังเกตเห็นเหมือนกันว่าผมมีพฤติกรรมการใช้ไฟฟ้าและน้ำเปลี่ยนไป ผมเองพยายามจะรณรงค์ให้เพื่อนๆทำบ้าง แต่ผมก็ได้เรียนรู้ว่า บางอย่างถ้าเราไม่ไปเจอสถานการณ์ด้วยตัวเอง จะพูดยังไงใครก็ไม่เห็นคุณค่าของมันหรอก และผมก็ยอมรับตรงๆว่าเมื่อเวลาผ่านไป 13 ปี แม้จิตสำนึกผมจะยังอยู่ แต่ความกระตือรือล้นผมน้อยลงไปเยอะ ทุกวันนี้ผมเปิดแอร์นอนตอนกลางคืน ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่ผมยังอยากจะแก้ ผมไม่ยอมถอดปลั๊กทีวีแต่ปิดจากรีโมทแทน เรื่องนี้ผมก็จะแก้ และการมานั่งเขียนบล็อกนี้มันทำให้ผมรู้สึกมีความกระตือรือล้นนั้นกลับมาอีกครั้ง

ผมคงจะยังไม่ขอให้คนที่เข้ามาอ่านให้หันมาร่วมมือกับผมในการรณรงค์ใช้ทรัพยากรให้คุ้มค่า ตัวผมเองยังทำได้ไม่ดีพอเลย แต่ถ้าบังเอิญว่าสิ่งที่ผมเขียนมันจะช่วยให้คุณรู้สึกอะไรบ้าง ผมคงจะดีใจมากๆ ผมอยากบอกว่าโลกเรามันจะตายแล้วจริงๆนะครับ ตอนนี้มันโคม่าแล้ว คนที่จะแก้ได้มีแค่ 2 คน ก็คือคุณกับผม ผมสัญญาว่าผมจะเริ่มจริงจังกับการดูแลอะไรที่ผมทำได้ให้เหมือนเมื่อก่อนอีกครั้ง ถ้าคุณจะมาร่วมด้วย มันก็คงจะดีไม่น้อยนะครับ :)

Chrom OS or Android Tablet?

2010-08-19T00:06:00.005+07:00

วันนี้เห็นมีข่าวออกมาจากหลายแหล่งเรื่องที่ Google อาจจะปล่อย tablet ที่ใช้ Chrome OS ออกมาในช่วงเดือนพฤศจิกายนนี้ สำหรับผมแล้วข่าวนี้ถือเป็นเรื่องใหญ่ เพราะผมรอมันมาหลายเดือนมากๆ!

(Image from www.slashgear.com)

ถึงตอนนี้จะไม่มีใครบอกได้ว่าสุดท้ายแล้ว Google จะเอายังไงกันแน่กับ tablet ไหนจะ Android ที่เพิ่งจะเปิดตัวมาได้ไม่กี่รุ่น และยังมีที่จ่อคิววางจำหน่ายอีกเพียบ กับ Chrome OS ที่ทั้งปล่อยข่าวและปล่อยให้ลองอย่างไม่เป็นทางการมาได้หลายเดือนแล้ว และไหนจะข่าวที่บอกว่าสุดท้ายแล้ว 2 OS นี้จะมารวมกันกลายเป็น Super OS อีก เอาเป็นว่าผมยังไม่รีบตัดสินใดๆทั้งสิ้น ได้แต่ติดตาม เฝ้ารอ และเอาใจช่วยไปเรื่อยๆก่อน

ในขณะที่ยังไม่มีอะไรแน่นอนนี้ ผมมีโอกาสได้สัมผัส Android tablet มาหลายตัวทีเดียว แม้จะยังไม่มีตัวใดที่เรียกได้ว่าโดนใจสุดๆ แต่ตัวที่กำลังจ่อคิวจะวางจำหน่ายก็ทำให้ผมติดตามและอยากจะซื้อมาใช้สักตัว ด้วยความที่คุ้นเคยกับ Android ค่อนข้างดีอยู่แล้ว และพอจะเห็นว่าจะมีอะไรตามออกมาในอนาคตอันใกล้ ทำให้ Android tablet เป็นตัวเลือกที่น่าสนใจกว่า iPad เยอะในความคิดของผม จริงๆแล้วถ้าไม่มี Chrome OS มาเป็นตัวดึงความสนใจ ผมมั่นใจว่าผมได้เสียเงินซื้อ Android tablet มาใช้งานแน่นอน

แต่หลังจากที่ Google เปิดตัว Chromium Project เมื่อหลายเดือนที่ผ่านมา มันทำให้ผมพยายามเสาะหามาลอง แล้วผมก็ได้ลองจริงๆ... แม้จะเป็นการใช้งานโดยเรียกผ่าน USB และยังไม่มีอะไรสมบูรณ์เลยแม้แต่นิดเดียว แต่สิ่งที่ผมเห็นคือ"อนาคต"ที่น่าสนใจมากๆ ซึ่งในการใช้งานครั้งนั้น สิ่งที่เห็นก็คือ บริการทุกอย่างของ Google ที่มันค่อนข้างจะครอบคลุมความต้องการของผมแล้ว ไม่ว่าจะเป็น mail, documents, calendar, social networks, storage, photo editing, etc.. และแน่นอนว่าทุกอย่างจะทำงานเชื่อมโยงกับ cloud ตามสไตล์ของ Google ซึ่งส่วนตัวแล้วผมก็เชื่อว่าในระยะยาวแล้ว cloud และ open source คือคำตอบที่ดีแน่นอน

สิ่งที่ผมประทับใจก็คือการที่ตัว Chrome OS มัน"เบา"มาก มันสามารถบู๊ตได้เรียบร้อยพร้อมใช้งานได้ภายในไม่กี่วินาที ซึ่งเมื่อเทียบกับ Android แล้วใช้ร่วมๆนาที หรือการที่ตัว Android นั้นเน้นการใช้งานบริการต่างๆผ่าน application ที่ต้อง install ลงบนเครื่อง ในขณะที่ Chrome OS ใช้ web apps เกือบทั้งหมด ในมุมมองของผมมันคือความยืดหยุ่นที่แตกต่างกันพอสมควร ไม่ว่าจะเป็นการอัพเดทบริการต่างๆ การแก้ไขบั๊ก การเพิ่มฟีเจอร์ใหม่ๆ หรือรวมไปถึงการใช้พื้นที่ให้มีประสิทธิภาพ ผมไม่รู้ว่าจริงๆแล้ว Chrome OS จะได้รับความสนใจจากนักพัฒนาและผู้บริโภคแค่ไหน แต่อย่างที่บอกตอนต้นครับว่า"อนาคต"ของมันดูดีทีเดียว

ทีนี้ในข่าวเดียวกันก็บอกว่า Google จะเลือก HTC มาเป็นผู้ผลิต Chrome tablet ตัวแรก ผมไม่แปลกใจนักที่ความร่วมมือจะมาจบที่ Google + HTC ในเมื่อ Android ก็เปิดตัวด้วย HTC และก็ยังตามมาด้วย Nexus One ที่แม้จะไม่ประสบความสำเร็จแบบถล่มทลาย แต่ก็เป็นการสร้างภาพลักษณ์ที่ดีให้กับ Android และ HTC ก็ทำหน้าที่ในการผลิต device ที่ค่อนข้างดีได้อย่างต่อเนื่องและเป็น partner ที่ดีกับ Google เสมอมา การทำงานร่วมกันมาอย่างต่อเนื่องน่าจะทำให้ HTC และ Google เข้าใจวิธีและสไตล์การทำงานของกันได้เป็นอย่างดี และความเข้าใจตรงนี้น่าจะเป็นตัวช่วยให้ความร่วมมือใหม่ๆเกิดขึ้นได้ง่ายกว่าหาเปลี่ยนผู้ผลิตที่ต้องมาเริ่มกันใหม่ และต้องมาลุ้นว่าจะทำได้ดีหรือไม่ ดังนั้นผมว่า ณ จุดนี้ HTC เป็นหนึ่งในตัวเลือกที่น่าจะลงตัว และในทางกลับกัน HTC ก็ต้องการดีลนี้เพื่อสร้างจุดแข็งใหม่ให้กับตัวเอง เนื่องจาก Android tablet นั้น เจ้าอื่นๆก็นำไปเสียแล้ว และยังไม่มีข่าวอย่างชัดเจนออกมาเลยว่า HTC จะเอายังไง ดังนั้นแทนที่ HTC จะกระโดดลงไปแข่งในตลาดนั้น หากมาเปิดตลาดใหม่ด้วย Chrome tablet น่าจะเป็นทางเลือกที่น่าสนใจมากกว่าด้วย

ด้วยความเป็น HTC นั้น ผมว่าประสบการณ์ในการทำ Android phones ถือว่าทำได้ดีถึงดีมาก ทั้งการผลิตตัวเครื่องที่คุณภาพค่อนข้างดี การเลือกใช้วัสดุ การประกอบ การออกแบบ User Interface ของตัวเอง การดูแลเรื่องของ inventory management ฯลฯ ซึ่งแม้ HTC จะไม่มีเทคโนโลยีล้ำหน้าที่โดดเด่นเป็นของตัวเองอย่างที่ Samsung มี AMOLED, Super AMOLED หรือการที่ Sony+Samsung มี SLCD แต่ HTC ก็สามารถผันตัวเป็น partner ที่ดีกับ 2 เจ้านี้ได้ทั้งๆที่ในอีกบทบาทหนึ่งแล้วก็คือคู่แข่งตัวฉกาจด้วยเช่นกัน และแม้ HTC จะยังไม่มีความโดดเด่นเรื่องการจัดการกับแบตเตอรี่ ซึ่งเป็นปัจจัยสำคัญของอุปกรณ์พกพา แต่ท้ายที่สุดแล้ว ผมเชื่อว่า HTC จะเรียนรู้และพัฒนาทั้งทางการจัดการกับเทคโนโลยี และการหา partner ที่จะมาปรับแก้ในจุดอ่อนเหล่านี้ได้ ดังนั้นเรื่องความเหมาะสมของ Google + HTC = Chrome OS tablet ผมถือว่าลงตัวแบบพอดีๆ

สุดท้ายแล้ว สำหรับผม ณ ตอนนี้ ผมให้คะแนนใจเทไปยัง Chrome OS มากกว่า Android และหวังว่า Google + HTC(?) จะไม่ทำให้ผมผิดหวังนะครับ :)

อ่างขาง

2010-08-15T08:53:00.004+07:00

วันนี้อยากจะเขียนอะไรสักหน่อย เป็นความรู้สึกดีๆที่เกี่ยวกับสถานที่ที่โปรดปรานมากที่สุดแห่งหนึ่ง นั่นก็คือ "อ่างขาง"...

สำหรับหลายๆคนอาจจะไม่รู้จักด้วยซ้ำว่าอ่างขางคือที่ไหน "อ่างขาง"เป็นดอยที่อยู่ในจังหวัดเชียงใหม่ ถ้าเดินทางแบบที่ผมไปทุกปีตลอด 4 ปีที่ผ่านมา ก็เริ่มจากการขึ้นรถไฟที่หัวลำโพง รถนอนจะออกเดินทางประมาณ 6 โมงเย็น กว่าจะไปถึงก็ประมาณ 7 โมงเช้า จากนั้นก็แล้วแต่ว่าใครจะเดินทางต่อไปอย่างไร แต่โชคดีที่ตลอด 4 ปีที่ผ่านมาผมไปกับโครงการ MIM ของธรรมศาสตร์ทุกครั้ง มีรถตู้มารับและเพื่อนร่วมทางที่แสนดีจำนวนมากมาย จึงเป็นการเดินทางที่สนุกมากๆ

หลังจากที่นั่งในรถตู้กว่า 3 ชั่วโมงเราก็จะมาถึงบนโครงการหลวงดอยอ่างขางราวๆ 11 โมง ก็จะเป็นมื้อเที่ยงพอดี สิ่งแรกที่สัมผัสก็คืออากาศที่เย็นสบายและความรู้สึกที่ปลอดโปร่งอย่างไม่น่าเชื่อ ถ้าให้เวอร์ๆไว้หน่อย ผมก็อยากที่จะสูดอากาศบนนั้นแล้วเก็บเอามาใช้หายใจต่อที่กรุงเทพเลยทีเดียว ฮ่าๆๆ

โครงการหลวงดอยอ่างขางเกิดขึ้นจากพระราชดำริของในหลวง หลังจากที่ได้เสด็จพระราชดำเนินเยี่ยมเยียนประชาชนเมื่อหลายสิบปีก่อน ในตอนนั้นพื้นที่บริเวณนี้ทั้งแห้งแล้ง อันตราย และเต็มไปด้วยภัยเนื่องจากเป็นรอยต่อระหว่างไทยกับพม่า ใครที่อยู่แถบนี้ต้องอาศัยความระมัดระวังเป็นพิเศษ อาชีพหลักของชาวเขาในยุคนั้นก็คือการปลูกฝิ่น

จนกระทั่งวันที่"พ่อ"ได้มาเห็นเข้า จึงได้เริ่มจากการทำความเข้าใจถึงปัญหาของคนในท้องถิ่น และเริ่มให้หน่วยงานต่างๆเข้ามาช่วยเหลือ ในตอนแรกนั้นหน่วยงานต่างๆและเจ้าหน้าที่พบปัญหามากมาย ทั้งเรื่องของความเข้าใจที่ผิดและการต่อต้านจากกลุ่มอำนาจท้องถิ่น การไม่ยอมปรับเปลี่ยนพฤติกรรมของชาวเขา ความหวาดกลัวต่ออิทธิพลมืด ฯลฯ ซึ่งโครงการต่างๆที่เห็นอยู่ในทุกวันนี้เกิดจากความอดทนอย่างต่อเนื่องและยาวนาน ปีแล้วปีเล่า และความตั้งใจดีที่จะเห็นชีวิตของประชาชนที่ดีขึ้น จนกระทั่งคนในท้องถิ่นเริ่มให้การยอมรับและปรับตัว

ทุกวันนี้ชาวเขาได้เปลี่ยนอาชีพจากการปลูกฝิ่นมาเป็นการปลูกพืชปลอดสารพิษ โดยมีโครงการหลวงเป็นผู้รับซื้อและจัดจำหน่าย ทำให้เกิดรายได้กลับมาสู่ชาวเขาและการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง หากใครมีโอกาสได้ไปเยี่ยมอ่างขางจะพบว่าพื้นที่ในโครงการหลวงเต็มไปด้วยพืชผักนานาชนิด ตั้งแต่ผักกาดยันกีวี และความสดอร่อยแทบจะไม่ต้องอาศัยการบรรยายใดๆเลย มันให้ความรู้สึกที่นอกจากอร่อยแล้วยังอิ่มเอิบด้วย

สิ่งที่ผมประทับใจที่สุดนอกจากความบริสุทธิ์ของคนในท้องที่ อากาศที่ดี และน้ำใจอันงามของเจ้าหน้าที่แล้ว ผมยังมีอีกความประทับใจที่ทำให้ผมน้ำตาไหลทุกครั้งที่ไป นั่นก็คือเรื่องของ"ครูเรียม"

ครูเรียมเป็นผู้หญิงวัยห้าสิบกว่าๆที่ดูภายนอกก็ไม่ได้แตกต่างจากคนทั่วไปตรงไหน แต่ความโชคดีทำให้ผมได้มีโอกาสรับฟังเรื่องราวจากคุณครูท่านนี้และพบว่าจริงๆแล้วครูเรียมไม่ใช่ครูธรรมดา แต่ท่านเป็นคุณครูที่ใช้ชีวิตเพื่อนักเรียนตัวน้อยๆด้วยจิตใจที่บริสุทธิ์จริงๆ

ครูเรียมเดิมทีเป็นคนกรุงเทพ บ้านอยู่แถวๆหัวลำโพง เมื่อเรียนจบราชภัฏครูเรียมก็มีโอกาสได้เดินทางไปกับเพื่อนกลุ่มหนึ่งเพื่อเป็นครูอาสา วันที่ครูเรียมไปถึงนั้นก็ได้พบกับความล้าหลังและภัยเต็มรูปแบบ ทั้งการรบที่ยังไม่สงบตลอดพื้นที่ พื้นที่ที่ยังไม่พัฒนาถึงขนาดที่ห้องเรียนยังเป็นห้องพังๆขนาดเล็กๆ และคนทั่วไปยังไม่รู้เลยว่าอนาคตจะออกหัวหรือก้อยในพื้นที่ที่ตัวเองอยู่

แต่แล้วด้วยความตั้งใจที่จะช่วยชาวเขา ครูเรียมก็เริ่มจากการหานักเรียนโดยการเดินไปหาครอบครัวชาวเขาทีละครอบครัว ค่อยๆรับนักเรียนเข้ามาในห้องเรียนของครูทีละคน บางวันก็เปลี่ยนรูปแบบการสอนโดยไปยังไร่บนดอยและให้เด็กๆวาดรูปแทน ปีแล้วปีเล่าที่ครูเรียมพยายามและอดทนเพื่อที่จะทำให้การศึกษากลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตชาวเขาที่นี่ หลายต่อหลายครั้งที่ตัวครูเองก็รู้สึกหมดแรงและอยากจะกลับบ้านแต่ก็กัดฟันสู้เรื่อยมา

จนวันหนึ่งก็มีเฮลิคอปเตอร์บินมา และผู้ที่ลงจากพาหนะก็คือ"พ่อ"ของคนทั้งประเทศ "พ่อ"ได้พูดกับครูเรียมเพียงสั้นๆว่า "อย่าทิ้งเด็กที่นี่นะครู" ... ตั้งแต่นั้นมาครูเรียมก็ไม่เคยคิดจะเปลี่ยนใจทิ้งพื้นที่นี้ไปอีกเลย และเมื่อใดที่เหนื่อย ก็จะมีคำพูดนี้คอยเตือนสติและกลายเป็นกำลังใจที่ยิ่งใหญ่เหนือสิ่งอื่นใดไปทันที

เรื่องราวของครูเรียมเป็นเพียงหนึ่งในหลายๆเรื่องของคนที่อาสามาทำงานที่โครงการหลวงดอยอ่างขาง หากคุณมีโอกาสได้ไปพูดคุยกับคนที่นั่น คุณจะพบว่าแต่ละคนมีเรื่องราวของตัวเองที่น่าสนใจมาก การมาอยู่ที่นี่ไม่ว่าจะเป็นเรื่องบังเอิญหรือตั้งใจ มันก็ทำให้ผมพบว่าการทำงานด้วยใจที่เสียสละและทุ่มเทนั้นมันเป็นแหล่งพลังงานที่เติมเต็มให้ผมมีแรงจะเดินต่อทุกๆครั้งที่ได้มาสัมผัส หลายต่อหลายครั้งที่ผมกำลังเหนื่อยและเบื่อกับชีวิตที่วุ่นวายในกรุงเทพ แต่พอได้สัมผัสกับบรรยากาศของอ่างขางและรับฟังเรื่องราวของคนที่นี่ มันทำให้เรื่องของผมกลายเป็นเรื่องที่เล็กมากในทันที และผมก็รู้สึกได้ถึงพลังในตัวเองลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง

ปีนี้จะเป็นปีที่ 5 ที่ผมจะกลับไปเยือนอ่างขาง ผมเฝ้ารอการเดินทางนี้มาตั้งแต่วันที่เดินทางกลับเมื่อปีที่แล้ว อ่างขางกลายเป็น annual escapade ที่เติมเต็มชีวิตได้อย่างดี และถ้าคุณมีโอกาสและเวลา ผมอยากแนะนำให้ลองไปกันนะครับ เมืองไทยเรายังมีอะไรดีๆอีกมากมายที่เรายังไม่ได้ไปสัมผัส อ่างขางจะเป็นที่หนึ่งที่ทำให้คุณประทับใจได้แน่นอนครับ :)

TweetDeck for Android

2010-08-14T16:34:00.004+07:00

หลังจากที่ผมได้รู้จักกับ TweetDeck มาได้ร่วมๆปีและใช้มาอย่างต่อเนื่องบน desktop วันนี้ก็มีโอกาสได้สัมผัสกับ TweetDeck เวอร์ชั่นของ Android ซะที และผมก็ชอบมันมากๆซะด้วยสิ

TweetDeck เวอร์ชั่นของ Android นั้นจริงๆต้องเรียกว่ามาทีหลังชาวบ้านนานทีเดียว ปล่อยให้รายอื่นๆอย่าง Twidroyd, Seesmic, Touiteur หรือแม้แต่ Twitter เองนำไปไกลเลยทีเดียว แต่เมื่อถึงเวลาที่สมควร TweetDeck ก็ทำได้ค่อนข้างดี คุ้มกับที่รอจริงๆ ด้วยการออกแบบต้องเรียกว่าในเวอร์ชั่น 0.9.1 ที่เป็น beta นี้ในตอนแรกที่สัมผัสผมรู้สึกว่ามันแทบจะไม่เปิดให้ทำการตั้งค่าอะไรเองเลย แต่เมื่อลองไปสักพักถึงค่อยๆรู้สึกว่า การตั้งค่าต่างๆที่ผมต้องการนั้นมันถูก"ฝัง"อยู่ในตัวแอพฯเรียบร้อยหมดแล้ว ไม่ว่าจะเป็นการเลือก RT แบบดั้งเดิมหรือแบบใหม่ แทนที่จะเป็นปุ่มให้เลือก เราสามารถเลือกได้ง่ายๆบนแถบที่เปิดให้พิมพ์เลย หรือจะเป็นการซ่อนเวลาไว้บนแถบด้านบน แม้จะบอกไม่ถูกว่าดีหรือไม่ดี แต่ก็เป็นการออกแบบที่แปลกใหม่ทีเดียว

ถ้าจะพูดถึงข้อดีคงจะมีอีกเยอะ แต่ผมมีอยูู่ 15 ข้อที่ผมอยากให้ TweetDeck for Android ทำการปรับปรุง ลองมาดูกันว่าคุณเห็นด้วยกับผมหรือไม่นะครับ

ปุ่ม DM อยู่ลึกเกินไป กว่าจะหาเจอต้องเข้าไปยัง profile ของคนที่เราอยาก DM หา
การ reply all ทำไม่ได้ มีแค่ reply กับ retweet
การทวีตไม่ผ่าน เป็นปัญหาที่น่าเสียใจที่สุด เพราะจะพบว่าร้อยละ 30 - 40 ของการทวีตจะมีการแจ้งว่าส่งไม่ผ่าน ให้ทำการลองใหม่
Notification bar มีการแจ้งที่ดี แต่เมื่อคลิกเพื่ออ่านข้อความกลับพบว่ามันไม่เรียกแอพฯบ้าง หรือหายไปซะดื้อๆ
การเปิดลิงค์ใหม่ทับลิงค์เดิม เมื่อคลิกไปยังลิงค์ใดๆมันจะทับหน้าที่เราเปิดทิ้งไว้
การตั้งขนาด font ยังทำไม่ได้ แม้จะดีที่แอพฯมาพร้อมกับตัวหนังสือขนาดยักษ์แต่ผมเองอยากลดให้มันเล็กลงกว่านั้น
การตั้งเวลา refresh ทำไม่ได้ ซึ่งบางคนอาจจะรู้สึกว่ามันถี่ไป หรือบางคนอาจจะรู้สึกว่าถี่ไม่พอ
ระบบ auto complete ชื่อเพื่อนและ hashtag ยังไม่มี ต้องมานั่งพิมพ์เอง ทั้งๆที่คู่แข่งเริ่มมีฟีเจอร์นี้กันหมดแล้ว
การเปิดให้เลือกรวมหรือแยกข้อมูลบน TL ซึ่งตอนนี้ถ้าใช้ทั้ง facebook, twitter, foursquare จะเอาข้อมูลมากองรวมกันหมดบน Home TL
การแสดงตัวอย่างรูปบน tweet ยังไม่มี ต้องกดไปที่ข้อความเพื่อไปอีกหน้าถึงจะเห็นรูป
การแสดง highlight ข้อความที่ MT เราบน Home TL ซึ่งจะทำให้เราเห็นข้อความได้เร็วขึ้นโดยไม่ต้องข้ามไปแถบ Me
การเพิ่มทางเลือกวิธีการ check in ซึ่งตอนนี้ต้องทำผ่าน icon บน Google Maps เท่านั้น ยังไม่มีแบบรายการ ซึ่งบางสถานที่กลุ่ม icon มันหนาแน่นมากทำให้เรา check in ลำบาก
การอัพโหลดรูปไม่สามารถทำผ่าน Gallery ได้ ต้องเข้าไปที่แอพเท่านั้น
ไม่สามารถเลือกบริการโหลดรูป, วิดีโอ หรือย่อลิงค์ได้
หากพิมพ์ข้อความแล้วหมุนเป็นแนวนอน พอกลับมาแนวตั้งอีกทีข้อความจะถูกบังทำให้พิมพ์ไม่ได้

และนี่ก็คือปัญหาหลักๆที่ผมเจอ ซึ่งมันอาจจะมีอีกแต่ยังไม่เจอครับ หากใครมีอะไรที่เจอนอกเหนือจากนี้เอามาแบ่งปันกันได้นะครับ :)

If Android wants to go social.

2010-08-13T20:15:00.009+07:00

ที่ผ่านมาต้องยอมรับว่า BlackBerry ทำตลาดในบ้านเราได้เก่ง โดยการยกจุดขายเรื่องของ chat มาเป็นตัวขับเคลื่อนการสร้างสังคมผู้ใช้และสร้าง Lock-In Effect ที่แข็งแรงและมีประสิทธิภาพ จนทำให้หลายๆคนมองว่าถ้าอยากเข้ากับกลุ่มเพื่อนได้ ยังไงก็ต้องซื้อ BlackBerry มาใช้ ทั้งๆที่จะว่าไปแล้วคนจำนวนไม่น้อยกลับไม่ได้ใช้หรือสนใจจุดแข็งที่แท้จริงอย่าง Push Mail เลย และในวันนี้ BlackBerry ก็กลายเป็นเครื่องมือสื่อสารแบบ social ไปอย่างเต็มรูปแบบ (ย้ำอีกครั้ง... ในเมืองไทย)

ทีนี้สิ่งที่มันเลี่ยงไม่ได้ก็คือ พอใครสักคนมองหามือถือใหม่ ก็จะต้องมองหาการ chat แบบที่ BlackBerry มี ทั้งๆที่เรื่องของ chat ในความเป็นจริงแล้วมี application หลายสิบตัวทีเดียวที่สามารถช่วยให้ chat ได้ ไม่ว่าจะเป็น Meebo, Parlingo, MSN, Google Talk, Yahoo IM, etc. เพียงแค่หาพวกนี้มาติดตั้งบนเครื่องไม่ว่าจะเป็น Android, BlackBerry, iPhone หรือแม้แต่ feature phone รุ่นอื่นๆ ก็สามารถ chat กันได้เหมือนกัน โดยไม่ต้องมานั่งจำหรือวุ่นวายกับตัวเลขประหลาดๆที่ไม่มีความหมายอะไรเลยอย่าง PIN

สิ่งที่เกิดขึ้นตามมาก็คือ หลายๆคนอยากให้ Android และ iPhone สามารถ chat กันแบบนั้นได้ด้วย ผู้พัฒนาหลายๆรายก็เลยบ้าจี้ตามไปด้วย หันมาให้ความสำคัญกับการพัฒนา application เพื่อรองรับการ chat โดยหวังว่าจะสามารถสร้าง social bond แบบที่เกิดขึ้นบน BlackBerry ให้ได้บ้าง เพื่อที่จะได้สร้างยอดขายให้ได้ถล่มทลายบ้าง

แต่พอผมมานั่งดูแล้วผมก็เข้าใจเอาเองว่า แท้จริงแล้วจุดแข็งของ Android มันไม่ใช่เรื่องของการ chat เลย สภาพแวดล้อมของ Android และ nature ของมันไม่ได้เกิดมาให้เป็นเครื่องมือ chat กุ๊กกิ๊กแบบเด็กๆแบบนั้น Android ไม่ใช่โทรศัพท์ที่จะมาดังดึ๊งดึ่งทั้งวันแบบนั้น แล้วจุดแข็งไม่ว่าจะเป็นเรื่องของการสัมผัส, multitouch (ที่ได้รับแรงบันดาลใจมาจาก iPhone), ระบบการ sync กับ Cloud หรือระบบ multitasking ที่ดี เหล่านี้ต่างเอื้อให้ Android ทำอะไรได้มากกว่านั้นในการที่จะกระโดดเข้ามาสู่โลก social หรือถ้าจะมองในอีกมุมหนึ่ง BlackBerry เองทำเรื่องของ chat ได้ดีอยู่แล้ว การที่ Android จะมาแข่งกับ BlackBerry ในเรื่องนี้ สำหรับผมแล้ว... เสียเวลา!

เมื่อเร็วๆนี้ Google ได้เปิดตัว C2DM หรือ Cloud To Device Messaging มาพร้อมกับ FroYo ผมถือว่านี่แหละที่จะเป็นตัวที่จะทำให้ Android ประสบความสำเร็จในการสร้าง social bond ของตัวเองได้ และทำได้อย่างมีสไตล์กว่า BlackBerry หลายขุมทีเดียว โดยสิ่งที่ผมว่าน่าจะเป็นทางออกที่ดีก็คือภาคต่อของ C2DM นั่นก็คือ D2DM หรือ Device To Device Messaging

ไอเดียของผมเองก็คือ ลองนึกดูว่าจะมีประโยชน์และน่าสนุกแค่ไหน ถ้าคนที่ใช้ Android (เวอร์ชั่น 2.2 ขึ้นไป) สามารถส่ง intent หากันได้แล้วทำให้เกิดรูปแบบของ social bond แบบใหม่ที่ไม่ใช่ chat แต่เป็น Content Sharing ตัวอย่างที่พูดถึงก็คือ...

ถ้านาย ก. อ่านข่าวบน Android แล้วเจอข่าวที่น่าสนใจ อยากแบ่งปันให้ นาย ข. อ่าน แทนที่จะมานั่งส่ง link ผ่าน email, SMS, หรือ Twitter, Facebook นาย ก. ก็สามารถกดจาก browser ส่ง intent ไปเรียกให้ browser บนเครื่องนาย ข. แสดงข่าวนั้นได้ทันที แบบเดียวกับที่ C2DM ทำได้
ถ้านาย ก. ไปเที่ยวต่างจังหวัด โดยขับไปเองและนัดนาย ข. ทานอาหารระหว่างทางแต่นาย ข. หาร้านไม่เจอ นาย ก. ก็สามารถเปิด Google Maps จากเครื่องที่ถือ ส่ง intent ไปเรียกให้ Google Maps บนเครื่องนาย ข. แสดงผลแบบทันที
นาย ก. เจอ MV เพลงใหม่ของ Bodyslam ที่สุดยอดมาก อยากให้นาย ข. ได้ดู ก็กดส่ง intent ผ่าน youtube มาเข้าที่เครื่องนาย ข. ทันที

เหล่านี้ผมว่าในแง่ของคนที่ใช้ Android น่าจะเกิดการแบ่งปันที่สนุกและมีความผูกพันระหว่างผู้ใช้มากกว่าการ chat ซะด้วยซ้ำ เพราะผมกำลังพูดถึง content ที่ไม่ใช่แค่ text แต่เป็น rich contents ที่ผ่านการคัดสรรโดยเพื่อนที่เรารู้จัก และแน่นอนว่าการ share เหล่านี้ผู้รับย่อมมีสิทธิ์ที่จะเลือกรับหรือไม่รับก็ได้แบบเดียวกับที่ Facebook เปิดให้เลือก หรือถ้าใครกังวลเรื่องของ spam ผมกลับมองว่า spam อยู่คู่กับทุกการสื่อสารอยู่แล้ว ยังไงก็เลี่ยงไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็น SMS, email, จดหมาย, ใบปลิว, BlackBerry Messenger, MSN, ทีวี ฯลฯ ทุกอย่างมี spam อยู่แล้ว D2DM ก็ไม่น่าจะแย่ไปกว่าระบบหรือช่องทางอื่นๆแน่ๆ

ผมว่าการหันมาสู่ content sharing น่าจะเป็นการสร้าง social bond ที่ดีระหว่างผู้ใช้ที่นอกจากสนุกแล้วยังเท่อีกด้วย... ไม่รู้ว่า Google จะคิดแบบนี้หรือเปล่า :D

Mobile Applications with Thai Government

2010-08-06T18:59:00.003+07:00

วันนี้มีโอกาสได้ไปร่วมงานเสวนา Mobile Application ที่จัดโดย NECTEC Academy ถือว่าเป็นงานที่น่าสนใจมากๆ โดยจุดมุ่งหมายคือการแบ่งปันประสบการณ์การใช้งานเทคโนโลยีใหม่ๆโดยเฉพาะทางมือถือให้กับเจ้าหน้าที่ของกระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีได้รับทราบ เผื่อว่าจะนำไปปรับใช้กับตัวเองและองค์กรได้

มีโจทย์หนึ่งน่าสนใจมากว่า ในฐานะของผู้บริโภค เราอยากให้องค์กรของรัฐเช่น กระทรวงวิทยาศาสตร์ฯทำอะไรบ้าง... ระหว่างที่พูดก็ตอบไปว่าจริงๆผมต้องการ 2 อย่าง อย่างแรกคือการทำให้ข้อมูลที่มีประโยชน์จำนวนมากมายของกระทรวงฯมาอยู่ในรูปแบบที่เหมาะสมกับการเข้าดูผ่านอุปกรณ์มือถือให้ได้ เช่น สามารถแสดงผลบน mobile browser ได้อย่างรวดเร็วและดูสวยงาม เพื่อที่คนทั่วไปที่มี smart phone สามารถเข้าถึงข้อมูลได้ง่ายขึ้น ลดความยากลำบากและความรู้สึกว่าการเข้าถึงเป็นเรื่องยากลง อย่างที่สองก็คือ การที่องค์กรสามารถรับฟังความคิดเห็นและคำแนะนำจากผู้บริโภคได้อย่างรวดเร็วและสามารถตอบโต้กับผู้บริโภคหรือประชาชนทั่วไปได้ สำหรับผมแล้ว 2 ข้อนี้เพียงพอกับการเริ่มต้นแล้ว และน่าจะเป็นการเริ่มต้นที่เหมาะสม ไม่มาก ไม่น้อยเกินไป

ผมเองมองว่าองค์กรของรัฐ หรือแม้แต่บริษัทเอกชนหลายๆแห่งยังให้ความสำคัญกับการรองรับการใช้งานบนโทรศัพท์มือถือน้อยเกินไปทั้งๆที่เราต่างเห็นกันแล้วว่าอีกภายในไม่กี่ปี การใช้งานอินเทอร์เน็ตบนมือถือจะกลายเป็นมาตรฐานใหม่สำหรับชีวิตประจำวัน ด้วยความก้าวหน้าของเทคโนโลยีทั้งโครงข่ายและตัวอุปกรณ์มือถือทำให้ต้นทุนค่อยๆลดลง ปริมาณข้อมูลที่น่าสนใจที่หลากหลายทำให้คนหันมาใช้โทรศัพท์มือถือเข้าสู่อินเทอร์เน็ตมากขึ้น ถ้าองค์กรของรัฐหรือบริษัทต่างๆหันมาให้ความสำคัญและรองรับการเข้าถึงตรงนี้มากขึั้น จะช่วยสร้างความผูกพันและการใช้งานที่เพิ่มขึ้นได้อย่างมีประสิทธิภาพ นอกจากนั้นองค์กรเองจะได้รับคำแนะนำที่เป็นประโยชน์อย่างมหาศาลซึ่งจะกลายเป็นการเพิ่มศักยภาพในการแข่งขันให้กับองค์กรเองด้วย

ลองนึกกันเล่นๆดีกว่า จะเป็นยังไงถ้า...

กระทรวงมหาดไทยพัฒนาระบบให้สามารถนับจำนวนประชากรโดยเชื่อมกับผู้ให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ได้ การทำสำมะโนประชากรอาจจะดีขึ้นทั้งในแง่ความรวดเร็วและแม่นยำ
กรมตำรวจพัฒนาเว็บไซต์หรือแอพพลิเคชั่นสำหรับมือถือที่เปิดให้ผู้คนแจ้งความได้อย่างเต็มรูปแบบมากขึ้น เช่น การลักขโมย การปล้นจี้ อุบัติเหตุ ซึ่งก่อนหน้านี้ต้องโทรแจ้งอาจจะให้รายละเอียดได้ไม่ครบ ถ้าต่อไปเราสามารถถ่ายรูปแล้วอัพโหลดขึ้นระบบเพื่อให้เจ้าหน้าที่ตำรวจสามารถใช้เป็นหลักฐานได้ การดูแลความสงบและการลงโทษคนผิดอาจจะรวดเร็วและมีประสิทธิภาพมากขึ้น
หน่วยงานที่มีงานวิจัยดีๆเช่น NECTEC, NSTDA มีเว็บไซต์ที่คนทั่วไปสามารถเข้าไปดูงานวิจัย, รายการทางเทคโนโลยีย้อนหลัง ที่สามารถเปิดผ่านโทรศัพท์มือถือได้ เราก็อาจจะใช้เวลาว่างเพียงสั้นๆในการเปิดดูคลิปรายการ อ่านสรุปข่าว ซึ่งจะเป็นการกระจายความรู้ที่รวดเร็วและเข้าถึงได้ดีกว่าสื่อปัจจุบัน
กระทรวงวัฒนธรรมที่ดูแลร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ อาจจะได้รับข้อมูลร้องเรียนพร้อมหลักฐานที่รวดเร็วและสามารถรับมือการทำผิดได้อย่างตรงประเด็น

ตัวอย่างของผมอาจจะฟังดูไร้สาระ ทำไม่ได้จริง แต่ผมว่ามันก็เป็นแนวไอเดียที่สามารถเอาไปปรับปรุง ประยุกต์ ดัดแปลงเพื่อให้เกิดประโยชน์ได้ และประโยชน์ที่ว่ามันก็ไม่ได้เป็นของใครคนเดียว สุดท้ายมันก็กลับมาที่พวกเรานั่นเองนะครับ

August 5th, 2010

2010-08-05T14:48:00.002+07:00

พอกลับมาดู blog ตัวเองอีกครั้ง ผ่านไป 10 เดือนแล้ว! มัวแต่เอาเวลาไปเขียนลงที่โน่นที่นี่ ทำโน่นทำนี่ ไม่ได้มาอัพเดทอะไรของตัวเองเลย ก็เลยตั้งใจว่า จากนี้ไปจะกลับมาใช้ blog ของตัวเองเป็นที่หลักในการสื่อสารกับมนุษย์โลกดีกว่า อยู่ที่นี่ที่เดียว อยากเขียนอะไรก็เขียน ไม่ต้องมีเงื่อนไขของใครให้ต้องเดินตาม ไม่ต้องเกรงใจใคร ไม่ต้องถูกจำกัดหัวข้อ นี่คือความสุขของอิสรภาพ :)

สำหรับคนที่ไม่รู้จักผม ผมคาดว่าจากนี้ไปคุณน่าจะได้อ่านเรื่องราวเกี่ยวกับ Android, มือถือ, เทคโนโลยี, กิจกรรมความเป็นไปในสังคมเทคโนโลยี, เรื่องธุรกิจ-การตลาด, เรื่องธรรมชาติบ้าง, เรื่องท่องเที่ยวบ้าง, เรื่องบันเทิงเล็กน้อย, และอาจจะมีเรื่องไร้สาระอีกเป็นส่วนใหญ่ ถ้ารายละเอียดที่กล่าวมาพอจะเป็นที่ยอมรับได้ ก็ขอต้อนรับและขอร้องว่าติดตามกันด้วยนะครับ มี comment ด้วยก็จะดีใจเป็นอย่างยิ่งครับ ^^

November 4, 2009

2009-11-04T21:56:00.001+07:00

กลับมาสู่สภาพแวดล้อมที่คุ้นเคย

ยังมีซากกระทงหลงเหลือ ใครสักคนมาลอยในหมู่บ้าน

ตกเย็นมีประชุมเรื่องคอนเสิร์ตต่อ

November 3, 2009

2009-11-03T21:49:00.003+07:00

ได้เวลากลับซะละ ยังไม่อยากกลับเลย ไว้ต้องกลับมาอีก

November 2, 2009

2009-11-02T21:46:00.000+07:00

แล้วก็ยังหนีไม่พ้นเฝออีกอยู่ดี

November 1, 2009

2009-11-01T21:28:00.002+07:00

และก็ด้วยความรั่วขั้นเทพในงาน Halloween นั่นเอง เกือบตกเครื่องซะแล้ว เครื่องออกเก้าโมงกว่าแต่ตื่นซะแปดครึ่ง ดูโทรศัพท์มีหัวหน้าโทรมา 9 missed calls ตกใจอย่างรุนแรงแต่สุดท้ายก็ไปทัน

ลาวเป็นประเทศที่น่าอยู่มากๆ เหนือทุกความคาดหมาย อาหารอร่อย คนใจดี บ้านเมืองสงบ และ... มี 3G ใช้!!!

สายการบินลาว

ก่อนขึ้นเครื่อง

ร้านเฝอ

เป็นเฝอที่อร่อยและมีเอกลักษณ์มาก

October 31, 2009

2009-10-31T21:24:00.000+07:00

Halloween!!! เป็นวันที่ได้ไปฉลองกับน้องๆที่ Venice Vanich ทั้งๆที่ตอนแรกตั้งใจว่าจะไม่ไป แต่ก็ไม่ผิดหวังจริงๆ

October 30, 2009

2009-10-30T19:45:00.000+07:00

เที่ยงนี้ที่ โคชิแร อิ่มอร่อย :)

October 29, 2009

2009-10-29T19:44:00.000+07:00

ขณะที่นั่งแทกซี่มาทำงานวันนี้ก็เห็นมีสติ๊กเกอร์อันนึงขำดี

October 28, 2009

2009-10-28T19:42:00.000+07:00

การตัดผมเองมันก็สบายไปอีกแบบนะครับ

October 25, 2009

2009-10-25T19:40:00.000+07:00

วันนี้ไปร่วมงาน Android ที่จัดโดย Droidsans ได้เจอคนในแวดวง Android มากมาย

October 24, 2009

2009-10-24T19:37:00.001+07:00

งานหนังสือกลับมาอีกครั้ง คราวนี้ได้มาแค่ 4 เล่ม หนึ่งในนั้นคือหนังสือเกี่ยวกับ Dalai Lama นอกจากนั้นยังได้พบพี่ดนัย จันทร์เจ้าฉายที่งานด้วย

October 22, 2009

2009-10-22T19:35:00.000+07:00

เทศกาลกินเจมาแล้ว ก็ต้องลุยกันหน่อย มีปาท่องโก๋เจเจ้านึงที่ The Mall ราม อร่อยสุดๆ

October 19, 2009

2009-10-19T19:33:00.001+07:00

วันนี้วันเกิดพี่เปรียว มีดอกไม้ช่อใหญ่จากพี่พจน์ด้วย

October 18, 2009

2009-10-18T12:12:00.002+07:00

วันนี้มีงานใหญ่ของ MIM ก็คืองาน Open House ของโครงการโดยตรง ปีนี้จัดอลังการมากที่ Four Seasons คนมาร่วมมากมาย บรรยากาศหรูหรากว่าครั้งอื่นๆ

นักศึกษาปัจจุบันและ alumni ร่วมงานกันเยอะมาก

3 ดาราของเรา

บรรยากาศงาน ดูดีทีเดียว

October 17, 2009

2009-10-17T12:00:00.002+07:00

วันนี้มาดูน้องๆซ้อมดนตรีกันที่ Rex, RCA .. เป็นการซ้อมที่มันมากๆ

October 14, 2009

2009-10-14T11:53:00.000+07:00

เย็นนี้มีงาน Web Wednesday ครั้งที่ 3 ที่ร้าน Butter Butter รัชดา งานก็โอเค ได้ขึ้นเวทีชิง Google Wave ด้วย เสียดายไม่มีภาพ

October 11, 2009

2009-10-11T11:46:00.001+07:00

ถึงเวลานัดเจอทีมงาน He She It กันอีกแล้ว คราวนี้ไป La Villa ซึ่งตอนเที่ยงเราไปถล่ม Kinniku กัน ข้าวหน้าเนื้ออร่อยมากๆ

October 10, 2009

2009-10-10T11:33:00.002+07:00

วันนี้มีนัดกินอาหารญี่ปุ่นกับน้องสาวสุดที่รัก

อันนี้เหมือนจะเยอะมาก แต่กำลังพอดีๆ

อยากเล่นบ้าง

ไปต่อที่ร้าน After You

อันนี้อร่อยเหาะจริงๆ ทั้งๆที่ผมไม่ค่อยชอบทานขนมเท่าไหร่

October 7, 2009

2009-10-07T11:30:00.000+07:00

วันนี้ก็ไปพูดที่ศศินทร์อีกครั้ง คราวนี้ได้ jacket ของสถาบันเป็นของที่ระลึก พูดเสร็จไปเจอน้องๆที่ร้าน Jazz Happens ร้านนี้เป็นกันเองมาก แต่วงที่เล่นฝีมือสุดยอด ยังเด็กๆกันอยู่เลย

หน้าเครียดไปหน่อย

October 6, 2009

2009-10-06T11:25:00.000+07:00

ในที่สุดก็ได้เป็น guest speaker ให้กับศศินทร์จนได้ วันนี้ไปพูดให้นักศึกษา Executive MBA ฟังเรื่อง DigiMarketing โดยเอาเรื่อง in-game advertising ไปแบ่งปัน ได้กรอบรูปมาเป็นของที่ระลึก

ตกเย็นไปกินข้าวกับเพื่อนที่ร้าน เวนิส วานิชที่ท่าพระจันทร์ ร้านนี้น้องๆ MIM ลงขันกันเปิด อาหารอร่อย บรรยากาศดี แนะนำครับ

October 4, 2009

2009-10-04T11:18:00.000+07:00

แล้วก็มีนางฟ้าโทรมาบอกว่ามีบัตรดูเทนนิสฟรี ^^ รักษาสถิติการดูฟรีทุกปีไว้ได้อย่างหวุดหวิด

ขนมแจกถือว่าดีทีเดียว

และผู้ให้บัตรก็คือพี่หมี พี่สาวที่ใจดีนี่เอง ขอบคุณครับพี่

September 30, 2009

2009-09-30T10:18:00.002+07:00

นัดเพื่อนกินข้าวที่ร้านน้องแสตมป์ แยกพลับพลาชัย ได้เจอเพื่อนสนิท 2 คนคือ พี่ปอยกับไปร์ท

September 25, 2009

2009-09-25T10:05:00.000+07:00

ถึงเวลา่เดินทางสู่หัวหินเพื่อสัมมนาผู้บริหารของบริษัท คราวนี้เราไปพักกันที่ Sheraton

ร้านอาหารที่ดูหรูหรา แต่รสชาด...

September 23, 2009

2009-09-23T21:25:00.000+07:00

วันนี้มีการจัด Voice training ให้กับน้องๆที่จะร้องในงาน He She It โดยพี่จิวและพี่ตาล

พี่จิวสอนทฤษฎี

น้องๆร้อง อา อี เอ โอ อู

หลังงาน สอง trainers โชว์กันเต็มที่

September 22, 2009

2009-09-22T21:16:00.000+07:00

วันนี้ที่บริษัทมีการเปิดตัวเกมใหม่ชื่อ Grand Chase

ในงานแถลงข่าวมีน้ำหวานบริการด้วย

September 19, 2009

2009-09-19T21:02:00.000+07:00

วันงาน Open House ยังคงเป็นวันที่สนุกที่สุดวันหนึ่งของปีเหมือนทุกครั้ง คนเยอะระหว่างงาน และปาร์ตี้ที่สนุกหลังเลิกงาน :)

บู๊ตเราดูดีเหมือนเดิม

คนสนใจถามคำถามเยอะมาก

Director กับ alumni

คนฟังล้นห้อง

September 18, 2009

2009-09-18T20:57:00.000+07:00

แล้วสภาพหลังตัดผมก็ได้แบบนี้

September 17, 2009

2009-09-17T20:52:00.000+07:00

เวลาเบื่อหน้าตัวเองมากๆก็จะไปตัดผมจนสั้นแล้วก็เด๋อ...

September 16, 2009

2009-09-16T20:40:00.000+07:00

แล้วก็ครบปี กลับไปเป็นวิทยากรให้นิสิตวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาฯอีกครั้งกับวิชา Hi-Tech Entrepreneur จากนั้นไปกิน wagyu กับเพื่อนๆต่อที่ Centara

นักศึกษากำลัง present กันอย่างเมามัน

Ice Monster ของโปรด

ได้เวลาถล่มกันแล้ว วันนั้นพวกเราจัดการจนไวน์หมดร้าน